Dawne czasy

[Oxyvia]

W gęstwie głogów, w niskich cieniach magnolii,
w szeptach perzu, w mechatościach i runach,
w macierzankach, rozchodnikach, piołunach,
tam mieszkały kiedyś piękne historie.

Potrafiłam odnajdywać je co dzień -
opowieści patykowe i szkielne.
Wyświetlały się jak światy oddzielne,
przeżywałam je jak życia osobne.

Już ich nie ma. Już przepadły, pogasły.
Ani jednej już dziś nie pamiętam.
A wśród żuków, łopianów i mięty
wciąż się kryją bardzo dawne pra-czasy.

[Gość]

Heh. Gdyby tak jeszcze ostatnie słowo może dopracować... Wiem. kręcę nosem. Bo tak, to ładny wiersz Oxyvio.
Pozdrawiam.

[Magda_Tara]

a tam dawne :))
nie takie dawne, jeśli tak zapamiętane.
podoba się, może poza słowem, o którym mówi Popsuty.
pozdrawiam.

[Ela_Ale]

W ostatnim wersie już, już czytając wyższe wersy, czekałam, aż będzie coś o powrotach. A tu nie; zakończyłaś bez nadziei. Dopowiem sobie sama szczególnie, że wiersz bardzo piękny i w moim ckliwym guście.(co absolutnie nie znaczy, że jest ckliwy; to ja taka łatwo rozmazywalna!) Serdeczności. E.

[Dawid Rt]

Ależ zapachniało, spacerem po łące ;)
Nie jestem miłośnikiem rymów, ale wiersz sprawnie napisany, i niezwykle przyjemnie się czyta.
Pozdrawiam

[Ewa_Kos]

ja tak ciągle jeszcze mam, szczególnie latem i wczesną jesienią; dzięki za przypomnienie:)))
Jak nie patrzeć - wiersz wywołał wspomnienia:) Serdecznie pozdrawiam.Buźka! E.K.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie mam kłopot z tym ostatnim słowem. Byłam ciekawa, jak Czytelnicy je przyjmą. Czyli jednak coś trzeba innego pokombinować?
Dzięki za uwagę i pochwalenie. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki, Magdo. Dawne-niedawne - to subiektywne odczucie, podobnie jak skleroza: mój ojciec lat 76 mówi, że u niego wciąż jeszcze nazywa się to roztargnieniem, zaś sklerozą będzie może po 80-tce. ;-)))
Ale widzę, że ostatni wers muszę jednak przebudować, tylko za chińskiego nie wiem, jak.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za przeczytanie i napisanie, Stanisławie!
Poprawiłam na "odnajdywać", skoro tak wolisz - mnie wszystko jedno.
Ale nie zmienię "co dzień" na "co dnia", dlatego, że to się przestaje rymować z powodu zmiany samogłoski "e" na "a" w wygłosie i - co ważniejsze - z powodu zmiany akcentu: większość ludzi akcentuje ten zwrot na ostatniej sylabie, a nie na drugiej od końca (co [u]dnia[/u]).
A co do ostatniego wersu, wolę "bardzo dawne"niż "jeszcze ciepłe", bo to całkowicie zmienia sens wiersza. Dla mnie te czasy nigdy nie były ciepłe i nie o tym jest mowa.
Ale bardzo dziękuję za wszelkie uwagi i przemyślenia, miło mi z powodu każdego zainteresowania wierszem. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Elu, bardzo dziękuję, jeśli wiersz wzrusza, to znaczy, że nie jest zły - bardzo mi jest miło z tego powodu!
niestety do "tamtych czasów" nie ma powrotu, ale wiersz chyba nie jest tak całkiem pozbawiony nadziei, skoro na końcu mówi, że tam - blisko ziemi i natury - wciąż mieszkają te bardzo dawne czasy... i w domyśle: czekają, aż je odnajdziemy na nowo, w nowej postaci. :-)
Ja też jestem łatwo rozmazywalna, jak i łatwopalna - w ogóle trudna kobieta! ;-D
Słoneczności. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję, szczególnie, jeśli wiersz spodobał się Niemiłośnikowi rymów - strasznie się cieszę! :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo Ty masz blisko do przyrody, wystarczy wyjść przed dom do ogrodu, a zaraz za nim - pole, łąka, las... Ja zaś mieszkam w betonie i dookoła mam beton. :-(
Ale latem wyjeżdżam stąd w najdziksze głusze i też tonę w leśnych baśniach.
Tyle, że już nie jesteśmy tak bliskie ziemi i mikrokosmosu, jak było kiedyś, dawno, dawno temu, kiedy "opowieści z mchu i paproci" przychodziły same, wyłaniały się z cienia, jakby czekały tam na nas...
A może to tylko mi już przeszło? W tym betonie?...
Buziaki.

[Ela_Ale]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Elu, bardzo dziękuję, jeśli wiersz wzrusza, to znaczy, że nie jest zły - bardzo mi jest miło z tego powodu!
niestety do "tamtych czasów" nie ma powrotu, ale wiersz chyba nie jest tak całkiem pozbawiony nadziei, skoro na końcu mówi, że tam - blisko ziemi i natury - wciąż mieszkają te bardzo dawne czasy... i w domyśle: czekają, aż je odnajdziemy na nowo, w nowej postaci. :-)
Ja też jestem łatwo rozmazywalna, jak i łatwopalna - w ogóle trudna kobieta! ;-D
Słoneczności. :-)

Kokietujesz! Trudne kobiety nie piszą takich wierszy. Pomogłaś dostrzec tę odrobinę nadziei. Już! Promyków! E.

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie marudz, pani Oxywio, jeszcze sie powtórzą miętlikowe czasy :))

ech, wspomnienia, wywołałaś burzę...
ściskam

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Elu, bardzo dziękuję, jeśli wiersz wzrusza, to znaczy, że nie jest zły - bardzo mi jest miło z tego powodu!
niestety do "tamtych czasów" nie ma powrotu, ale wiersz chyba nie jest tak całkiem pozbawiony nadziei, skoro na końcu mówi, że tam - blisko ziemi i natury - wciąż mieszkają te bardzo dawne czasy... i w domyśle: czekają, aż je odnajdziemy na nowo, w nowej postaci. :-)
Ja też jestem łatwo rozmazywalna, jak i łatwopalna - w ogóle trudna kobieta! ;-D
Słoneczności. :-)

Kokietujesz! Trudne kobiety nie piszą takich wierszy. Pomogłaś dostrzec tę odrobinę nadziei. Już! Promyków! E.
Ale nie, ja nie kokietuję! No na serio! Jestem trudna i nikt mnie nie chce! :-)))
Promyków? No dobra. Proszę: w wierszu wróciłam na moment do najdawniejszych wspomnień, tych z najwcześniejszego dzieciństwa, kiedy człowiek jest bardzo bliski ziemi i mikrokosmosu, i jest jego częścią, tworząc pod jego wpływem fantastyczne historie w każdej chwili i bez żadnego wysiłku. Nie możemy do tego wrócić dosłownie, ale ten świat przecież nie ginie bezpowrotnie i bez śladu! On jest w nas ciągle, kieruje naszymi emocjami, naszym postrzeganiem świata, naszymi poglądami. Bez przerwy. A to, na ile potrafimy go świadomie pamiętać, to decyduje o tym, na ile świadomie potrafimy decydować o sobie. :-)
Czy to jest wystarczająco promienne?...
Pozdrawiam serdecznie. :-)

[teresa943]

wciąż się kryją bardzo dawne pra-czasy.

a może tak?

"wciąż się kryją pra-czasy pra-dawne."

Oczywiście to tylko sugestia a wiersz cudnie sentymentalny. Co prawda brzmi nieco jak "było minęło i już nie powroci", ale skoro są tak plastyczne wpomnienia, to ... nadzieja wciąż żyje. Tak to odbieram.
:-)
Serdecznie pozdrawiam Oxy -
Krysia

[Oxyvia]

Krysiu, dziękuję Ci za bardzo miły komentarz.
Z tym ostatnim wersem mam kłopot i naprawdę nie wiem, co wymyślić, żeby było dobrze. Pomyślę nad Twoją propozycją.
Pozdrawiam.

[Bolesław_Pączyński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dobry wiersz z przyjemnością się czyta
płynie się wspomnieniami, te lata dziecinne wakacje,
tego się nie zapomina.

Wśród przydrożnych łopianów i bzów
gdzie przytulne schronienie ma skrzat,
powracają tak jakby ze snów
te wspomnienia z dziecięcych lat.

Pozdrawiam serdecznie Oxywio:)

[Tomasz_Biela]

lekki zwiewny nieco nostalgiczny chociaż od pewnego momentu / a dokładnie zostawiłbym go tak /

W gęstwie głogów, w niskich cieniach magnolii,
tam mieszkały kiedyś piękne historie.

Potrafiłam odnajdywać je co dzień -
opowieści patykowe i szkielne.
Wyświetlały się jak światy oddzielne,
przeżywałam je jak życia osobne.

Już ich nie ma. Już przepadły, pogasły.
Ani jednej już dziś nie pamiętam.
A wśród żuków, łopianów i mięty
wciąż się kryją bardzo dawne pra-czasy. /


tak mi się lżej czyta/ ale to osobna historia ;)

t

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bolesławie, jak zwykle pięknie dopisałeś zakończenie do wiersza. Dziękuję serdecznie! Z Twojej strofy wynika, że idealnie wszedłeś w klimat i sens mojego wiersza. Bardzo, bardzo mnie to cieszy. :-)
Pozdrawiam.