*** Ty i ja

[Anna_Para]

Wiersz można przeczytać w książce:

Jolanta Zarębska, Śpiewam i milczę, Miniatura, Kraków 2012, ISBN 978-83-7606-401-7

Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[Magda_Tara]

rewelacja, Para!
kochaj tak dalej, płodzicie Poezję
buziak!

super temu wierszu

[Dawid Rt]

Ładna relacja, nawet miejscami erotyczna, no ale ten wiersz przecież jest bardzo męski ;)

[Anna_Para]

Taro:

Zupełnie nie wiem, o czym mówisz, jak byk widać, że to do wiersza...
Ale niech Ci będzie Tara;)

Dzięki za wierne czytanie i komentarze, Taruniu.
Cieplutko,
Para:)

[Anna_Para]

Dawidzie:

Nie rozumiem: Dlaczego "męski"?

Tak czy siak - dziękuję pięknie za odwiedziny i wpis.
Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[Dawid Rt]

W tym sensie, że wiersz nie jako utwór, ale podmiot liryczny w utworze jest uczłowieczony ;)

[Anna_Para]

Dawidzie:

Ach, rozumiem, dziękuję bardzo.

Cieplutko, Para:)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a o czym ja mówię???????
kochaj tak swoje pisanie
:)

[Anna_Para]

Aaaaaa, to tak. Bałam się, że coś insynuujesz.

Dzięki, cieplutko,

Para. Cmok!

[Marlett]

Zgadzam się ,pointa powinna być wyrazista ale również powinna zadziałać na czytelnika,
zmusić wyobraźnię do pracy , a tu masz podane ciastko na talerzu.
PozdrawiaM.

[Anna_Para]

Marlett - nie uwierzę, że wiedziałaś z treści tekstu, że rozmawiam z własnym wierszem;)
A wtedy - to już nie jest "na talerzu".
Dzięki, że zajrzałaś po tak długiej przerwie.

Rozumiem: Nie podoba się, i już! Szkoda.

Pozdrawiam, Para:)

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli pisanie wiersza jest tak lekką przyjemnością (pocieraniem zewnętrznym, nawet w wypadku wnętrzności, vide - osierdzie), to nigdy mi nie było dane. Zazdrościć czy dziękować? Sam nie wiem. Dla mnie to jest wymyślone. "Wiersz", który buja się w pocałunkach, namiętnościach indygo - nagle staje się buchalterem pragmatyczności. Podobnie nieprawdziwe - moim zdaniem - jest kategoryzujące obwieszczenie nt. pointy (bo, jak X. wiesz - to żadna prawda, żeby nie powiedzieć dobitniej).
Chciałbym, żeby ten wiersz ratowała autoironia dostrzegalna też dla zwykłego (czyt. niewtajemniczonego w prywatne szyfry) czytelnika. Ale odbieram rzeczoną pointę deklaratywnie serio - to neguje wcześniejsze podejrzenia, że to tylko literacka gra.
Rozczulać powinno czytelnika, że peelka (w łatwym domyśle poetka) - płacze. Jest jednak inaczej, zwłaszcza w "oklicach" ust, sorry za tę przyziemność (wszak "oka kula", więc może "listki ust"?).
Kłaniam

[Anna_Para]

Drogi mój sarkastyczny Dawnieju:

Poprawiam, skracam, ale płakać będę, bo o tym jest wiersz;)





najpierw nasycam tobą włosy.
później – biorę pod język, żeby smakować, jak lipowy miód.
rozcieram powiekami, bo osiadasz senną kataraktą.


szukam w sobie, i nucimy razem,
wiadomo – już płaczę.

masz mnie dość, odwracasz się plecami,
ale zaraz – z litości pewnie mówisz: ok
(i wcale to nie znaczy o, kurde!)
będzie dobrze, zobaczysz...

perełko? z niemocy nic się nie dzieje,
ani wiatr, ani piasek, ani srebro na twoje pierścionki.
ani indygo zmierzchów, ani czerwień na róże dla dziewczyn,

ani pocałunek w środek dłoni, ani namiętność rękopisów,
dawaj, jedziemy: litera, szkiełko, oko, cel, pal!

nawet jeśli nikt tego nie przeczyta,
jesteśmy dla siebie ważni.

wielbię cię i szanuję.
wierszu.

[Judyt]

przeczytałam, ładne zaciekawianie czytelnika puentą,
jednak zmieniłabym to "wielbię" dla utworu jako takiego samego w sobie
J. serdecznie

[Anna_Para]

Judyt:

Dzięki piękne. Wiem, o co Ci chodzi. To sakralizacja - i zaistniała przy pełnej świadomości autorki. Poezja, słowo uroczyste, miłość, pasje - to świętości, i trzeba je nazywać uroczystym językiem:)

Cieplutko, Para:)