Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pewna dama raz mi powiedziała
„Dziś nie ma już miłości
Dziś jest tylko kult ciała”
Nie mogłem pohamować złości

Gdybym tylko mógł złapać Cię
Porwać do świata duchów
Gdzie ułożyłbym sam scenerię
I ustalił kolejność naszych ruchów

Nocą patrzylibyśmy na ciche morze
W którym odbijałoby się niebo czarne
Światłem naszym byłby Księżyc może,
Może odpłynęłyby twe poglądy marne

Przedwieczne niebo, węgiel przypominające
Świeci na nim gwiazda jak diament
Ukojeni ciszą szumu położymy się na łące
Podziwiając wielki firmament

Zobaczylibyśmy gwiazdy nasze
Jak żarzą się światłem cudownym
Połączylibyśmy serca i dusze
W spojrzeniu i dotyku delikatnym

I tonąc w błękicie twoich oczu
I chcąc przedłużyć tę chwilę radości
Powiedziałbym w tym półmroczu:
„Pragnę tylko twojej Miłości”

Opublikowano

Tak, rytm się łamie, co szczególnie daje się odczuć w wierszach rymowanych.
Licz sylaby w wersach, może to pomoże? Unikaj identycznych końcówek w rymach,
szukaj zbliżonych brzmieniem. Pisz dużo i dużo czytaj, na mur, będzie coraz lepiej!
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia Doskonale przedstawiony autoportret kobiety zmecząnej byciem  Perfekcyjną Panią domu
    • @Konrad Koper Podsumówując, głupota materializmu.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Żadnego zaskoczenia. Piekło jest dokładnie takie, jak mówili. Autor nie próbuje go unowocześniać. 
    • Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...