kamień ze Słońca

[Ran_Gis]

lato wielkie było
po plaży z dziewczyną wracaliśmy do namiotów
to był moment z morza wystawał
dzwignąłem na ramieniu poniosłem
ciężki był wilgotny nagrzany Słońcem
nieśliśmy go dla zabawy brzegiem
i tak zostało do końca wakacji
dziewczyna ja i kamień

potem wiozłem go do domu w mieście
po co do tej pory niewiem
stoi na dębowej desce
ciężki przeszło siedem kilo
był dziełem sztuki na salonach
jako "kamień ze Słońca"
nasłuchał się mądrych i głupich
trochę z tego wyblakł

patrzę w niego gdy jestem sam
i dumam o czym myśli...
o morzu o wielkiej ciszy..?
skupionej w milionie niewyobrażalnych lat
bo kształt ma jak ludzki mózg
mniej tylko bruzd i pofałdowań

korci zawieść go na miejsce
postałby drugie milion lat
namoczył morzem nagrzał słońcem
i choć nikt by niewiedział miałby imię
bo kiedy dotknęliśmy go pierwszy raz
wierzyliśmy że ma duszę
i nazwaliśmy Maleńki...

dziś wiem że to zwykły kamień
a w środku ma środek ciężkości
trzymam go bo może to kawałek Słońca
albo inny wszechświat
skupiony do granic
zatrzymany zimny już...

[Gryf]

Witaj Ran, cóż bardzo piękne opowiadanie wierszowane. Ów kamień faktycznie może być symbolem czegoś ważnego, miłość, wspomnienia... a również i początek czegoś lub trwała wartość. Mnie się podoba Twój kamień, pozdrawiam jak zawsze, Janek.

[Ran_Gis]

- miało być syntetycznie... ale tak jakoś urosło na naturalnym podłożu...
może do tego jeszcze jaką krótszą ścieżką powrócę.

pozdrawiam od serducha do ucha - Ran

[Ela_Ale]

Szczerze - tego wiersza nie lubię. I literówki ma i przegadał się. Wybaczysz? Tak! Pozdrawiam. E.

[Ran_Gis]

- dziś rano spojrzałem i widzę że to zwykły kamień...

pozdrawiam Ran