Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

„Oda do inspiracji”


O inspiracjo pożądana przez artystów wielu,
dana tylko pomazańcom Twoim.
Jak piorun z hukiem cisnący o ziemię,
napełnij mnie niebiańskim natchnieniem.

Jako fanatyk niezłomny i poddany,
dziełami Twoimi przez personę napisane,
będę nawracał poetyckich pogan,
aby poznali twą niewyobrażalną moc chwili.

Poeci, poeci weźcie pióra w swe ręce,
Niechaj staną się one poezji orężem.
W dzisiejszym pozbawionym piękna świecie,
błagajcie o natchnienie, natchnienie, natchnienie....

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


patos został i będzie, no chyba że wiersz ulegnie totalnej deformacji
zaimków za dużo i to zdecydowanie (twoim , mnie, swoim itd itp)
"jak piorun..." to określenie jak źle jest ten wiersz napisany a pasowało mi idealnie, więc wyciąłem
Opublikowano

Nie ma miejsca dla romantyków tak straszliwie pierwotnych i prymitywnych, jak ludzie. Trzeba być komputerem. Tak zrób.

Opublikowano

Nie ma uniwersalnej definicji romantyka więc nie sposób odpowiedzieć jednoznacznie, aczkolwiek mam osobiste wrażenie że źdźbło romantyzmu jest w każdym osobniku szukającym ukojenia w literaturze. Myślę w ogóle że głód emocjonalnej prostoty jest pierwotny dla ludzkiej natury tak jak głód żołądka. Zależy jak pojmujesz romantyzm i co dla ciebie znaczy, bo właściwie jest to tak pojemne określenie że można ten romantyzm dostrzec w każdej dziedzinie życia i działalności człowieka w różnorakich odsłonach. Myślę że romantyzm to jest wyraz ściśle indywidualnych pragnień emocjonalnych człowieka odosobnionego od głównego nurtu panującego ogólnospołecznie i postrzeganego w tymże społeczeństwie jako pożądany czy nawet jedynie słuszny, rozsądny; że jest to rodzaj odmienności polegającej na określaniu wszelkich priorytetów i dążeń życiowych w oparciu o subiektywne odczucie braku elementarnej naturalności emocjonalnej w kontaktach międzyludzkich. Myślę że to wszystko jest ciężkie do określenia - dla mnie romantyzm jest czymś osobistym i dostrzegam go wszędzie, a czy romantycy to gatunek wymarły? Moim zdaniem nie. Myślę że literatura obumiera, a nie romantycy.

Opublikowano

Ja dostrzegam we współczesnym pisaniu ludzi trefnie uwarunkowanych emocjonalnie rodzaj nihilistycznego zobojętnienia wobec, powiedzmy, komputeryzacji czy tam mechanizacji myślenia; co przekłada się w sumie na rozumowanie potrzeb i nieustanne spłycanie emocjonalnej naturalności, a później sprowadzanie jej do racjonalnej praktyczności w oparciu o tendencje do prędkiego i bezrefleksyjnego wnioskowania, że rozum jest nadrzędną wartością budującą człowieka. Myślę że dehumanizacja wyrazu i przekazu literackiego jest ślepym zaułkiem ludzi pozornie przenikliwych, a tak naprawdę sfrustrowanych i rozżalonych wewnętrznie ;P

Opublikowano

Zgadzam się z Tobą w pełni. Ująłeś to nadzwyczaj urodziwie.
Czasami tęsknię za XIX wiekiem, który był przepełniony geniuszem i uczuciem, wrażliwością i tęsknotą za rzeczywistością poza nudnym codziennym światem.
Pośród dzisiejszej mechanizacji umysłów, takiego sztywnego i dokładnego sposobu interpretowania przydało by się trochę romantycznego buntu, który może przejawić się w rajskiej, bezludnej wyspie, na której autor jest sam i kreuje ją jak tylko zechce.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Na mój gust zdecydowanie za górnolotne, patos już wybrzmiał wiele lat temu. Poza tym: czy dzisiejszy świat jest pozbawiony piękna...? Myślę, że nie. Trochę śmieszy mnie wątek o nawracaniu "poeytckich pogan" bo jak ktoś nie rozumie poezji to jej nie zrozumie. Coś się ma albo czegoś się nie ma.
Jak to mówią: czekam - na bardziej przyziemne tematycznie utwory. Pozdrawiam, póki co, Noworocznie :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Popieram umiłowanie XIX wieku a szczególnie powieści ;) Pozdro
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


noo, zwłaszcza, że nawet komputer napisałby lepszy wiersz

Myślisz?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Wrona i jej duma"   Siedzi – chyba myśli, widać po niej zadumę, kiwa głową na boki z wyglądem przygłupa, jakby mówić umiała, choć mówić nie umie, przygląda się dziwnie w prądowego słupa.   Wystawiasz jedzenie, kładziesz na parapet, patrzy ze zdziwieniem, na ciebie z pogardą, a tu nagle zza rynny, z głośnym tupetem, wpadła banda kawek, ze śmiałością swą hardą.   Szare potylice, bystre oczka małe, bez zbędnych refleksji w żarcie wparowały, wrona tylko patrzy, dumnie skamieniała, gdy one w sekundę łupy rozdziobały.   Za nimi szpaki – kropkowane cwaniaki, wigoru pełne, w locie świszczące, wybiły rytm dziobem o parapet blaszany, znikało jedzenie, nawet to najgorsze.   Lecz finał tej uczty był nieprzewidziany, gdy z nieba jak grom mewy spadły białe, zmiotły wszystko w locie z talerzem miedzianym, w mgnieniu oka znikło teraz żarcie całe.   Sąsiadka z parteru okna przemywała, puściła wiązankę, patrząc w górę z trwogą, bo mewa, co właśnie posiłek skończyła, zostawiła „pamiątkę” tuż przed jej nogą.   Sąsiad spod szóstki przez firankę zerka, notuje w kajecie: „Znowu ich karmią!”, a wrona, jak sędzia na tym widowisku, gardzi i ludźmi  i skrzydlatą armią.   Ironicznie mruga swym czarnym ślepiem, choć brzuch ma pusty, fason trzyma dumny, bo lepiej być głodną i udawać sytą, niż ptakiem jak inne – nazbyt „rozumnym”.   Tak to my Polacy,  na słupie swym siedzimy, Gdy świat dookoła o stół wspólny walczy, w tej "głupiej pogardzie”  na innych patrzymy, Choć pustka w żołądku  coraz bardziej warczy.   Sąsiedzi jak kawki –  sprytni i obrotni, Biorą, co daje  dziejowa okazja, A my w swej dumie,  wciąż tacy samotni, Że niby Europa,  a w środku – fantazja.   Mewy (te wielkie)  zjedzą i talerze, Zostawią nam tylko  „pamiątkę” na oknie, A wrona wciąż wierzy  w to swoje przymierze, Że honor ważniejszy,  gdy naród moknie.   Czas przestać się gapić  z wyższością na innych, Co kradną sekundy,  by przetrwać i wzrastać, Bo w świecie brutalnym,  dla nędznych i winnych, Duma bez chleba  to przepaść jest!       "Cholera jasna!"   Nie bądźmy tą wroną,  co głodem się karmi, By tylko nie splamić  „szlachetnego pióra", Bo kiedy nas miną  skrzydlate te armie, Zostanie nam tylko  potężna faktura.   Leszek Piotr Laskowski.   
    • grzechem jest nie widzieć anioła wszystko jest ponieważ nie ma nic na pustej ulicy deszczowe miasto spływa w przestrzeni iluzji w smugach zgaszonych okien kolejne niebo na skamieniałych skrzydłach nagie ciało sposobi się do lotu
    • @viola arvensis

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • wieczór  zamknął okiennice  mówiąc ptakom  dobranoc    zniknęliśmy  w ciemności  tylko  promieniujące ciepło  podpowiadało …  że będzie miło    oglądane foldery  wycieczek przestały  budzić zachwyt  ... świt przyszedł  zbyt szybko  na szczęście  ... weekend    3.2026 andrew  Sobota, już weekend   
    • @Gosława Wydaje mi się, że ten tekst wymaga przeredagowania. To miał być szkic, ale się pospieszyłem i wstawiłem go na forum...  @Gosława Mogłabyś wskazać momenty, które Cię zatrzymały? Z chęcią  zestawiłbym je z tym co ja uważam za dobre w tym tekście.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...