powtórka raz jeszcze

[Fly Elika]

spłowiała zieleń, widzę

bo wiesz, ja wiem tak niewele
nie chciałam brnąć dłużej tam,
gdzie coś mi mówiło nie

dopóki ten sen
odmówiłam, bo zbyt wielki przekaz
przerósł mnie

a pomiędzy wami;
śmiercią a niewiadomym życiem
chyba los wyznaczył,
któregoś z was na odpowiedź o ziąbie
przynajmniej ja tej niewiedzy zaufałam
okazując dobrą wolę milczenia jak poczekania

a potem
pierwszy raz z tak chłodną białą miną
zaskoczył i tak samo odszedł

radźcie sobie byle nie za długo

[WiJa]

A ten to wiersz z kluczem jest więc kolejnym powrotem, do czegoś, co tak naprawdę jest wiadome tylko bohaterce lirycznej wiersza. Ale, że coś jest wiadome, to nie znaczy, że zrozumiałe. A prędzej wiadomo, że to jest (ten natrętny stan) to, z czym za bardzo nie można się pogodzić. Być może na szczęście, być może nie koniecznie. Pozdrawiam

[Fly Elika]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

WiJo, dziękuję za komentarz
ten stan to poza kluczem i między innymi, który się wyczuwa,
jako potrzeba rośnięcia, ale nie w takich warunkach bałaganu
umysłowego, jaki jest podawany do wchłaniania nie wiadomo
w jakim celu. Ponadto ja nie odmówiłam, ale forma pytania
mi nie odpowiada, poza tym następują irytacje,
z powodu nie własnego, ale zbyt blisko zależnego - to się
wyczuwa, jak cicha niby woda brzegi rwie. To co to, duszenie,
już o tym wspomniałam. ja nie lubię zabaw tam, gdzie nie są
potrzebne.
Pozdrawiam

[Dominika Wojtalewicz]

dziękuję za komentarze
fajne wiersze piszesz chociaż nie potrafię zrozumieć,może za mało się staram...
podobają mi się te słowa 'ja nie lubię zabaw tam gdzie nie są potrzebne"
pozdrawiam

[Fly Elika]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumienie wiersza i myśłi wobec bliskich w wierszu to dwie różne rzeczy
Dziękuję za czytanie ;
Wyobraźnie widzę pracuje niekiedy za bardzo, ale to nie moja wina
ani przyczyna , może lepiej się tak nie wczytywać ;