filozofia naiwna czarnego kota - III

[La_Fée_Verte]

- Chodź, pokażę ci drogę - rzekł kot patrząc przez ramię. Czy możliwe, by odnalazł to, czego ja wciąż jeszcze szukam? Bywają chwile, które na przekór zdziwieniu nie dziwią. Nie zdumiewa więc, że kot zna moje myśli ani to, że mówi językiem, który rozumiem. Idziemy. On - przewodnik, mistrz. Ja - jego uczeń. Rozdroże. - I cóż kocie? Gdzież droga, którą miałeś mi wskazać? - uśmiecham się z sarkazmem. Mistrz znów jest tylko kotem. Lecz on, raz jeszcze skrywszy mądrość w zielono zmrużonym spojrzeniu, niebosiężne drzewo za drogę obiera i w niebie znika. Czekam kiedy powróci. Tą samą drogą. Kolejny raz.

[Marek Konarski]

Nie wiem, czy to jest dobre ale dobrze się czyta :)

[La_Fée_Verte]

No, to bardzo mi miło. Pozdrawiam wraz z La Fee Verte.
Kot
; )

[Anna_Para]

Ej, poszukam sobie jedynki i dwójki. Trzeba tu poprawić interpunkcję. Podoba mi się, dlatego się odzywam:)

Para:)

Czekam, kiedy powróci. Tą samą drogą. Kolejny raz.

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo misie, bardzo, lubię takie właśnie wydłużone... cienie :))))
uśmiechu , kocie:)))

[Jan_Wodnik]

Fajny serial z tym kotem. Znam filo1 , filo2 gdzieś mi umknęła, filo3 jest fajna. pozdrawiam.

[La_Fée_Verte]

- Mrrr… - mruczy z zadowolenia i dokoła skry sypie – idzie noc, ulubiona pora czarnych kotów i chmurnookich poetów.
Dziękuję i z lafeevertowej szuflady raz jeszcze wyciągam tamte filozofie.
Niespokojnych myśli w spokojną noc życzę. A świt nowe wiersze niech zobaczy. Wasze.
- Kot : )

I
Kot znów patrzy. Może dziwi się, że człowiek może mieć kocie oczy i mruczeć z zadowolenia? Mruczymy więc siedząc na płocie i sypiąc skry dokoła. Tacy sami. Różnimy się tylko troszkę. On jest mądry - żyje nie pierwszy raz. Tłumaczy mi wciąż od nowa cierpliwie, że jutro nie nadejdzie koniec świata, by zabrać nasz płot, zieleń odbitą w oczach, złote skry spadające na ziemię nie wiadomo - mocą nieba czy starego grzebienia...

II
Kot - cichy kłębek czarnych myśli zasnął na mych kolanach. Stary fotel skrzypiącym głosem opowiada kolejną historię. Znowu bujasz - myślę, lecz tak trudno nie wierzyć w opowieści o szczęściu.
Zmrużona zieleń mruczy czernią zachłanną: Nie wierz mu. Nie pierwszy raz tu żyję. Innego szczęścia nie ma...

P.S.
Kot i kot! Ja przecież też życzę wierszy!
La Fée Verte
(czy to już schizofrenia? :])

[Stary_Kredens]

Fajna ta schizofrenia poetycka , tym bardziej , że taka miękka filozofia i , że kot , też jestem ich fanką . napisałam wiersz dla dzieci pt. "Kot" jest w Bez limitu . jeśli masz ochotę zajrzyj .
Pozdrawiam Stary Kredens