Jesien...

[MiroD]

Za oknem jesienna plucha,
deszczu w okno nuta glucha...
Dni wciaz krotsze, coraz mniejsze,
wichry ostre i zimniejsze...
Szron rankiem przyproszyl trawe,
drzew korony juz pustawe...
Humor takze dosc ponury,
oczy patrza juz na sznury...

Cos zaradzic na to trzeba,
za wczesnie mi zimna gleba!
To przecie pora przejsciowa,
niechze cos wymysli glowa!
Cos co nastroj w mig poprawi,
rozweseli czy zabawi!
Tchnie znow we mnie zycia nieco,
mysli niech zwawiej poleca!

Moze kominek rozpale,
mily wieczor tym ocale?
Swiatla bardziej tez przyciemnie,
bedzie moze mi przyjemniej?
Oszroniony jeszcze szampan,
lecz cos brak, czemu tak sam?
Moze by zadzwonic do niej,
by byla ze mna naklonie?

Przed ogniem razem siadziemy,
nic nie mowiac obejmiemy...
W ognia tak calujac blasku,
sluchajac w komiku trzaskow...
Szampan ze swych ust spijajac,
niespieznie sie rozbierajac...
Iskry leca wolno w gore,
padniemy na lamy skore...

Namietnie obejmujemy,
tak bardzo siebie pragniemy!
Jak szaleni sie piescimy,
swiata wokol nie widzimy!
Rece, nogi sie splataja,
ciala nasze przenikaja!
Z milosci o wlos od spazmow,
nie liczymy juz orgazmow!

Czyz to nie niebianskie chwile,
gdy radosci w nich az tyle?
Gdy w oczach tyle milosci,
cialo drzy az od czulosci?
Coz przy tym jesienna plucha,
gdy cudna pogoda ducha?
I to cieplo jakze mile,
czy ja tylko to... wysnilem?

St.101103/2

[johanna]

ale z to cudownie wymarzone,,,,,,napisane,przeczytane
do takich jesieni tesknic warto

przeparszam za brak polskich znakow