fiński deficyt

[jakub cieślak]

miałem kiedyś fińską kochankę smakującą jak kaszanka mamy,
dopóki nie pokrył ją banalny krochmal.
w końcu rozleciała się w 4 strony świata.
nadleciały ptaki i utworzyły wokół niej krąg.

z każdym przybliżeniem dłoni
zacieśniał się.

właśnie wtedy spojrzałem na szybę pokoju i wyplułem
wszystkie myśli cierpiące na
fiński deficyt.

przylepiły się do szkła i powędrowały w dół, aż do podkurczonego parapetu.
potem spłynęły na podłogę na magiczny dywan, a ten,
własność dilera imieniem Dżin, poleciał do góry i przylgnął do
dna sufitu.

podniosłem rękę i uderzyłem w szybę.
na jej powierzchni utworzyła się popękana pajęczynka.
uderzyłem raz jeszcze.
w oku dziury zamamrotał sarkastyczny uśmieszek,
a przylepiony dywan rozsunął się i spadł.

usiadłem na środku okryty we własność dilera.
wyjąłem zapalniczkę i wysunąłem
pionowy płomień.

[Pan_Biały]

wiersz ma w sobie dużo dobrych sformułowań
tylko gdybyś nie przegadywał, tama gdzie nie trzeba, byłaby gitarra
ale jest nieźle
r

[Marek Konarski]

Myli pan słowne dziwaczenie z oryginalnością językową. "Fiński deficyt", okazuje się deficytem sensu...

[Biała Lokomotywa]

Jeżeli fiński deficyt, to brak fińskiego noża, wiersz robi się bardzo gęsty i mroczny, a jednocześnie oddaje wewnętrzne przeżycia. Jasna wtedy robi się rola dywanu, słów: sufit, diler i pionowy płomień. No nie wiem, bo może za daleko poleciałam w interpretacji. Każdy tam czyta, co mu bardziej podchodzi...
Pozdrawiam.

[Oxyvia]

Ciekawy wiersz, jakby opowiadanie snu. Co prawda dla mnie nic z niego nie wynika, ale obrazki poruszają wyobraźnię, a to już coś. :-)