Przychodzę do ciebie

[Ryszard Kisiel]

W ostatnim spotkaniu zadałem pytanie.
Co może wyniknąć, co się może zmienić?
A Ty mi odrzekłaś, że odpowiesz na nie,
Na pewno nie wcześniej jak w środku jesieni.

Przychodzę jesienią, co usypia drzewa,
Ukryta w konarach dawno już bezlistnych.
Dusza tęskne pieśni pragnie dzisiaj śpiewać,
Chłodna od wieczorów i poranków dżdżystych.

Dookoła jeszcze oddech lata słychać,
Gwiazdy rozświetliły Wielki Wóz na niebie.
Oddalone serca pragną dziś powzdychać,
Pozwól mi, że teraz będę blisko ciebie.

Nie wiesz nawet miły jaka głupia byłam,
Że kazałam czekać do samej jesieni.
Czas nieubłagany twarze nam naznaczył,
A w naszej miłości, niczego nie zmienił.

Z miłosnych doświadczeń nasuwa się rada,
Wszystkim zakochanym, każdemu z osobna.
Można wybaczyć spóźnienie sąsiada,
Dać na siebie czekać miłości nie można.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Święta prawda Ryśku! Znów piękny, romantyczny, jesienny wiersz do kolekcji... Pozdrawiam. Eugi.

[Ela_Ale]

Każde moje słowo będzie tylko nędznym, nudnym plagiatem. Trochę za dużo "powkładałeś" przecinków, a w ostatniej strofie poplątały się chyba przypadki ( każdego człowieka), chyba, że coś źle zrozumiałam. Nic to. I tak poznam na kilometry Twój wiersz. A przesłanie - bierz, co daje życie i los nie zwlekając - prawdziwe, chyba, że czasem warto poczekać, bo zdarzają się potem cuda...Serdeczności. Elka.

[Ran_Gis]

...humor wyznacza po cichu równowagę i dystans do wielu spraw.

pozdrawiam Ran

[Gryf]

Tak Ryszardzie, nie wolno jej kazać czekać, ale jeśli jest prawdziwa, to przejdzie każdą próbę.
Jakież ma znaczenie czy wyda plon ze świeżej jeszcze dziewiczej ziemi, czy też z głębokich bruzd nie jednej wiosny oranych. Ta najwierniejsza miłość ma cierpliwe serce.
Pozdrawiam jesiennie, Janek.