Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

„ Z podeptanego krawata”

Dyziek_ka

Przez Dyziek_ka
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

W tym zalewie poezji, Twój krawat Dyziu, jest dla mnie kołem ratunkowym. Nie przesadzaj z winem, działa tylko przejsciowo. Pozdrawienia...

Ela_Ale

Ela_Ale

Opublikowano
Opublikowano

Nie tylko wino panuje nad tym "głodem". Może kawałek dobrej poezji...? A może kieliszek brandy Rapa Nui? Czy także, jak ja i , jak widzę, Eugi, cierpisz, Dyziu, na potop, do którego wody nawet nie chce się zaglądać? Chwytam się Twojego krawata i pozdrawiam. E.

Gryf

Gryf

Opublikowano
Opublikowano

Jest więc i tęsknota, zrodziła sie w sercu.
Cierpienie czyni szlachetnym...
Z wina wypływa prawda, straszliwa swym milczeniem.
Samotność jest uczuciem szpetnym...

Podnieś, więc krawat z podłogi, ozdób nim swoją szyję.
Wino wlej do kielicha, głośno wznieś toast... Niech żyje!

... są i przyjaciele.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszek Piotr Laskowski
      Jubionkowie.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Jubionkowie"    W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali.   Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali.   Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali.   Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała.   Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli.   Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło.   Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego.   Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali.   Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa.   Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy.   Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką.   Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli.   Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł.   Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi.   Leszek Piotr Laskowski
    • Berenika97
      List do niezwykłej kobiety

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski   Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału. Świetny wiersz!   Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”, bo woli swe wiersze niż morze, niech Pan pamięta - niestety - że rym nie zastąpi kobiety.  
    • Alicja_Wysocka
      od początku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuję Bereniko, kiedyś Ciebie zjem :)*
    • Berenika97
      od początku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne! 
    • Alicja_Wysocka
      od początku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski Dziękuję Andrzeju za ładny literacki komentarz :) Są takie wiersze, od których świecą się oczy, albo do których.    Pozdrawiam :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...