Liryk wrześniowy

[teresa siwiec-kosinska]

*

Pigwowiec we wrześniu zakwitł
- bezwstydnik.
Tuż
obok prawie dojrzałych pigw
- braci i sióstr -
żywot pszczelego kochanka
wiódł trzy dni.

**
Malina spłoniona
- za przyjście niewczesne
- przeprasza półgłosem.

** *
Niebo bezkresne
obłoki jak miecze
obosieczne.

****
A pod stopami
moja miłość -
taka spóźniona
prośba-modlitwa
o całe ćwierćwiecze -
jarzębiną i wrzosem
w niebo wykwitła
- wstydem pobladła
- i opada mleczem.

**** *
Ach ten wrzesień,
mgłą się kłania,
a w niej jesień
cicho przysiadła
i smutek niesie!

**** **
Czas winobrania;
te zimne grona
o barwie wrzosu
ogrzać w dłoniach,
utulić do snu
na sposób
delikatniutki.
Potem, po prostu
zgryzę jak obie twoje
rozkwitłe sutki
i moszczem do syta
mleczne obłoki napoję!

**** ***
Aż tu pijany jeden
ruszył z kopyta
jakby na Wiedeń
- rumak oszalały
- bułany i niedościgły.
A nago na nim
siedzi mój anioł
- śnieżnobiały
- zakochany i białoskrzydły.

[Gość]

Teresko, gratuluję Ci tej spóźnionej, ale dojrzałej w jesieni miłości. Pozdrawiam. Eugi.

[Gabriel Davis]

Póki jeszcze wrzesień trwa warto skomentować. Później zostanie już tylko wspomnienie lub roczne czekanie, ale po cóż czekać?
Dzięki za ten barwny opis liryczny, urzekł mnie. Kilka rzeczy może napisałbym inaczej, ale przecież niech rządzi "ars poetica". Niech ten utwór przypomina nam o pięknie wrześniowej pory i przenosi nas w niezapomniany nastrój przełomu lata i jesieni.
Pozdrawiam serdecznie. G. Davis

[Gryf]

Jeszcze pół godziny września, więc zdążę... piękny obraz w barwie jesieni.
Na miłość jednak nigdy nie jest późno, wszak budzi się ona w sercu, a nie w kalendarzu.
Pozdrawiam.