Aż nic

[madeleineee]

I już nic mi nie zostało.
Oto koniec cyklu moich tragedii:
żałosny, pomylony, pojedynczy żywot.
Nieparzyście jakoś tak wyszło,
choć mam dwoje ramion
i mogłabym ci je oddać
z dopłatą.

I już nic mi nie zostało,
poza symfonią pauz i niedopowiedzeń
nie-do-powiedzenia.
Nawet w myślach nie mam już do kogo mówić,
nawet nie wiedziałabym jak...

I już nic mi nie zostało,
poza wykrzywioną karykaturą
ludzkiej twarzy.

I zostałam aż z tym.

[Fly Elika]

To bardzo smutne, też się tak kiedyś obudziłam,
i nie rozumiejąc o co chodzi.

Pozdrawiam serdecznie

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

usuń "mi", "moich" staraj się jak najmniej używać zaimków, przynajmniej na początku
to raczej jest wyznanie, wyżalenie się peela, nie pocieszam, bo trzeba znaleźć własną drogę ewakuacji i pisanie może być tą drogą
wiersz nie powala, ale tak myślę że jest ważny dla autorki
pozdrawiam i najlepszego
r

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pomysł - ok, kompozycja -też. Zapis - tragedia, zresztą zgodnie z przesłaniem. Szkoda. Może coś z tych skrótów?
Pozdrawiam

[madeleineee]

Dziękuję za wszystkie uwagi =). Praktyka...i tak dalej, także cenię wszystko, co pozwoli mi ulepszyć warsztat.
Pozdrawiam!

[Zbyszek_Dwa]

Uwagi Pana Białego bardzo życzliwe i trafne, Madeleineee :)
jednak wiersz zatrzymuje tematem i sposobem podania
Życzę dalszych udanych wierszy

Pozdrawiam :)

[madeleineee]

Może rzeczywiście... Chociaż, nie wiem czemu, jakoś nie mogę się przekonać do wprowadzania poprawek w wierszu dłuższy czas po jego powstaniu. Ale będę o tym pamiętać i mam nadzieję, że będzie tylko lepiej =). W tym przecież rzecz.

Dziękuję i nawzajem.