Ocean życia

[Joanna_Janina]

stojąc na brzegu swego losu
nie patrząc w stronę stałego lądu
po którym stąpając pewnie
można uniknąć ciosu trwogi
zadajemy sobie od zawsze pytanie
czego słuchać - głośnych krzyków pokusy
czy serca głosu cichego

a przed nami...

do przebycia życia ocean
dużo większy niż Pacyfik
podwodne rowy głębokie
pełne żalu i smutku
a także góry szczęścia
wysoko nad toń szczytujące
do zdobycia

każdy według własnego uznania wybierze
czy dryfować na tratwie samotności
i rozbić ją o szarości życia wybrzeże skaliste
czy na miłości niezatapialnym okręcie
z bliską osobą przedzierać się przez sztormy
i z falami nieszczęść zacięcie walczyć
wiedząc że gdy nawet za burtę wypadniesz
ten wierny towarzysz poda Ci rękę
i w ciemnej głębinie śmierci nie zaśniesz...

M.N.

[gamini1]

Podoba mi się ale bym z tego zrobił może i skrócił. Miłego...

[Joanna_Janina]

Dziękuję za przeczytanie wiersza. Co do sugestii skrócenia go... pomyślę nad tym, ale muszę uważać, bo obraz w nim ukazany może być tylko wtedy wyraźny, gdy znajdą się w nim wszystkie "części układanki". Przynajmniej tak sądzę.
Pozdrawiam :)

Janina