Pamięć

[paw iks]

chwila nie dodająca skrzydeł
zanurzona w słonej wodzie z oczu
udawać trzeba – żyje się nadal
z brakiem możliwości powrotu

trucizna tylko krztusi – nie zabija
trzyma na nogach niestabilnych

posadź wygodnie na krześle
elektrycznym własną pamięć
torturuj ją długo
a potem spal na popiół

[natalia]

druga część zdecydowanie lepsza, bardzo mi się podoba
a pierwsza zwrotka, hmm proponuję słonej wodzie oczu, już bez tego "z"

ojej właśnie zauważyłam, że źle przeczytałam jedno słowo
noo i w takim razie zmalał fragment, którym mnie ująłeś w tym wierszu, chodzi mi mianowicie o

posadź wygodnie na krześle
elektrycznym własną pamięcią => tak przeczytałam!....ech, no rano jest....
torturuj ją długo
a potem spal na popiół

...........
teraz wiem, że to irracjonalne, skoro tytuł mówi, że tę pamięć tam sadzamy, więc pomyślałam o wspomnieniach.... może elektrycznym wspomnieniami? albo i własnymi wspomnieniami? lub naelektryzowanym wspomnieniami? - ten najlepiej brzmi
ale nie wiem, zostawiam to Tobie, to tylko moja sugetia i moje "krzywe" widzenie tego wiersza :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[agnieha tjaghe]

:) ahm.. zapada w pamięć...szczególnie ta druga część...:)

pozdrawiam:)