[Dwa] słowa które rozbudzą [serca] {uśpione} jak niewyraźne {marzenia}

[Joanna_Janina]

Kim [jesteś],
że {trwam} nad [wspaniałym] twym słowem?
{Wciąż} nazywam cię,
[twórcą] życia sklejonego z [marzeń].
{Uparcie} zbieram wiersze
pełne nadziei na jutro.

Pozwoliłeś wyjść [zamkniętym] myślom,
a one {przy} tobie wzlatywały pod niebo,
pomimo {woskowej} bramy,
budowanej przez nienawiść.

[W] całkowitą ciemność,
wnosiłeś {świecy} {płomień}
i leczyłeś z pustych [snów].
Gdy trzeba było {już} wybierać,
tylko pomiędzy nieznanym,
wracałeś ze swym piórem,
jeszcze nie tak {dawno},
do przeszłości zapisanej w [błękitach].

[Kiedyś] {zgasł} płomyk uśpienia,
{a} ja obudziłam się, by żyć dla Niego.
Po raz kolejny [otworzę] Księgę Życia,
bo {nadzieja} wydrążyła nową ścieżkę.

Zjawa podstępu {przepadła}
{jak} koralik w gęstej trawie.
Wciąż wydaje się,
że [te] zdania utkała lekka {mgła},
a [potężne] słowa,
wbiły się w nie tak delikatnie,
by nie uszkodzić
szlachetnych [drzwi] prawdy.

Minęło tyle czasu,
{lecz} {ja} {nadal} odnajduję w tobie
natchnienie Stwórcy.
{Czekam} {na} myśl,
by potem zatopić się w niej
jak żywy {ogień} w lodowym pałacu.

Widzę światło {czyjegoś} tchnienia,
wezmę je przytulę do {serca},
by wspominało cię
i dziękowało za dar,
{który} zapisał twe imię w pamięci.

Podniosę rękę i przeciągnę palcem
po kolejnych wersach,
[poproszę] o mądrość,
która {rozjaśni} każde słowo,
dopilnuję, [abyś] otrzymał następców,
znających piękną myśl.

Gdybyś [namalował] {ten} poetyczny pejzaż,
nadal byłby w nim {mrok},
bo [rzeczywistość] wciąż straszy
{i} zamyka drogę do wiary,
nakreślonej [kredką] wieczności,
na której kiedyś ludzkość {zapali}
znak [przyjaźni] z Nim.

Kombinacja twych [dwóch] myśli,
potrafi stworzyć {knot} do świeczki z [serc].
Sprawię, że żaden szlachetny wiersz,
nie będzie {uśpiony}, panie Twardowski!



Forma typu "wiersz w wierszu"