Zgłoś

Wierzba (wersja poprawiona)   Byle wierzbą być z gatunku wielkich - snuć wiklinę, wielkanocne bazie. Nie stać płaczem tuż nad nurtem rzeki jak kuzynki, które chylą twarze.   Miałem wam wiklinę nieść na kosze lub zachwycać całolistnym ciałem. Byle gleb nie dzielić - nie daj Boże! - z płaczącymi. Z ich szumiącym żalem.   Miałem stać się kręgosłupem palm i nie rzucać łzą zbyt gałęziście. Lecz się z deszczem deszczę, kiedy żal. Lecz się zdradzam, kiedy bolą liście.    5/6 VII 2026

@Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 

@Stukacz świetne !!

@Na liniach czasu dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@jjzielezinski   Dziękuję Ci za rozwinięcie swojego zamysłu.  I muszę przyznać, że ten obraz "posła karierowicza", który najpierw próbuje pójść "po rozum do głowy", a potem - zderzywszy się z murem obojętności -rezygnuje z wysiłku i po prostu odpuszcza, jest boleśnie trafny. To chyba najbardziej gorzki element tej satyry- nie chodzi tylko o cynizm czy głupotę pojedynczego polityka, ale o mechanizm, w którym nawet dobre chęci rozbijają się o system nagradzający bierność i lojalność partyjną, a karzący za odwagę. I masz rację, że śmiech i płacz splatają się tu w jedno - to chyba znak rozpoznawczy dobrej satyry politycznej - nie daje prostych odpowiedzi, tylko zostawia niepokój. Serdecznie pozdrawiam.