Granica (To tylko złudzenia)

[Gryf]

Czymże granica, pojęciem względnym,
Czymś co nam wolność prawdziwą krępuje.
Zimną konstrukcją z samych zakazów,
Na drodze staje przeklętym murem.

Co wiąże cegły nikczemnej konstrukcji,
Zaprawa złożona z samych nakazów.
Ominąć? Przekroczyć? Na pewno próbować,
Walczyć do skutku, mimo przykazów.

Na karuzeli marzeń dobrze się kręcić,
Ruch obserwować do zatracenia.
Podszeptów słuchać szalonej wolności,
Najdzikszych snów szukać spełnienia.

Nagle... automat zatrzeszczał, stanął
Zabawa skończona, swobody nie ma.
Zdrowy rozsądek, czy pech zatriumfował?
Nie to tylko złudzenia...

(Tak mnie jakoś zainspirowały Ela i Jola)

[Ela_Ale]

Twórcze i konstruktywne przekraczanie granic zbudowanych z bezsensownych zakazów jest przywilejem wielkich ludzi. Podpisuję się pod Twoim wierszem, który nie powstał z niczyjej inspiracji, a z Twojego wolnego Ducha. Bardzo podoba mi się jego przesłanie i nie ma tu żadnego mojego wkładu. Tak zwany zdrowy rozsądek niszy często tryby wielu maszyn. Potrzebna oliwa, a co nią jest...wiemy. Przybiera różną postać, ale skutkuje tym samym. Gryfiku, Twoje skrzydła poczwórne znowu są w trzepocie! Bardzo mnie to cieszy tak, jak cieszę się z powrotu różnych "śpiochów". Dla nich i Ciebie - specjalny wierszyk, może nieudolny trochę, ale spontaniczny i z głębi. Uściski. E.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podtrzymuję słowa Eli, Janku. Myślę, że powiedziała już wszystko.
Niech tej oliwy nigdy nie zabraknie ;-)
Serdeczności
J.

[Gryf]

Cóż więc powiem, Moje Miłe Panie
Zapraszam na wspólne granic rozbijanie...

Serdecznie pozdrawiam,
Uśmiech Wam zostawiam.