Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z serii ŻYCIE

Jacek_Przyjacielski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

WiJa

WiJa

Opublikowano
Opublikowano

Jedna czy druga, ani drobna, ani żadna poprawka nie zmienią ogólnej wymowy Twoich wierszy. Tak po prostu piszesz, tak ujmujesz rzecz. Za bardzo nie wypowiadam się czy dobrze czy źle, ale na pewno na tyle poprawnie, żeby samemu według własnego odczucia dokonywać ewentualnych zmian (zresztą mniej istotnych). Zawsze, no może nie zawsze, ale najczęściej powinno się robić to, co się czuje, do czego ma się jakieś predyspozycje (wewnętrzną inklinację), i zatem robi się tak a nie inaczej. Ty widocznie masz predyspozycje do krótkich form i właśnie haiku (wcześniej tu zamieszczanych). Ale z twórczością jest tak, że nie wszystkim się podoba to samo, mnie np. najbardziej przypał do gustu haiku: „[Haiku nie maja tytułów! ;)]”, a inne mniej, albo wcale. A co do wierszy, to wolę już „samobójstwo” bo nie ma w nim takich oczywistości, jakie np. są w pierwszej zwrotce, w wierszu „Z serii ŻYCIE”. I rozumiem doskonale, że pierwsza zwrotka jest opisem, wstępem do tego co się dzieje dalej, ale pomimo tego nie jest to dobre, przynajmniej tymi słowami. Czeka Cię więc jeszcze sporo pracy, ale praca może być przyjemnością, nawet jeżeli niekiedy bywa przekleństwem. Pozdrawiam

  • 3 lata później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      wycofany z obiegu

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      Peel pięknie opisuje swoją rozpacz, jeśli w ogóle można postawić jedno słowo przy drugim - piękno przy rozpaczy, to jak piękny cmentarz. Gryzą się te słowa ze sobą, śmiertelnie. To wiersz, w którym rozpacz została rozebrana z emocji i zostawiona w czystej formie – jak mechanizm działający bez powodu. Piękno nie łagodzi tutaj bólu, tylko go konserwuje, jak zadbany cmentarz, na którym wszystko jest na swoim miejscu – oprócz życia.   Trzymaj się, Jacku. Choćby pióra - ono czasem jeszcze pamięta, jak się nie tonie.
    • Nata_Kruk
      Ona

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Ona     jest kobieta  to już jej czas... wody...  tylko spokojnie to dobre miejsce  proszę oddychać proszę głęboko oddychać rytmicznie i...  teraz przeć.. oddechy pani nie współpracuje.!  tu trzeba przeć  ale z życiem... mówiłem przeć.!   ona jest   głuchoniema      kwiecień, 2026      
    • Konrad Koper
      Władca

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Założyłem koronę z kwiatów trzymam laur i zroszoną różę ( w świetle) grają świerszcze przepięknie i donośnie  
    • Alicja_Wysocka
      gęste cienie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      chcę żebyś wiedział założyłam ci niebieską kartę czas zrobił mi obdukcję sińce wyszły same na wierzch granatowe jak twoje fochy   czuję się jak przemoknięta papierowa łódeczka nasiąknięta podejrzeniami i oczekiwaniami i tym, czego nie powiedziałeś   już nie pytam skąd przyjdzie wiatr nie chcę wiedzieć wiem że nie jesteś schronieniem    
    • Migrena
      wycofany z obiegu

      Przez Migrena · Opublikowano

      nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...