Łowca jeleni

[Patryk_Wącławski]

Z czerwoną chustą na skroni
Odliczam sekundy życia.
Ta broń jest po to by bronić,
Te chwile by je odliczać.

I pytam, czym jest odwaga,
Gdy nie ma nic do stracenia,
Jak z lękiem śmierci się zmagać,
Gdy chce się jej wyzwolenia?

Na wzgórzach drzewa jak duchy -
Milczące, stare przymierze.
Ni krzyknąć im, ni się poruszyć,
Ocalić żywot ofierze.

Na wzgórzach drzewa jak ludzie -
Chłoną, nic w zamian nie dając,
Kostnieją w słodkiej obłudzie,
Choć różne, o nic nie dbają.

Jeleniem jestem w tym lesie,
Czas łowcą, świat polowaniem.
Strzał jeden śmierć mi przyniesie,
Czy może da zmartwychwstanie...?

[Gość]

Hm. Trochę rymy się powtarzają. W drugiej strofie: wszystkie z samogłoską "a" w ostatniej sylabie, w ostatniej strofie - tak samo z "e". Poza tym jeśli interpunkcja to dlaczego każdy wers z dużej litery...? Poza tym równo, znaczy płynnie.
Pozdrawiam.

[Patryk_Wącławski]

Nigdy nie słyszałem, żeby samo to, że wers kończy się rymem z daną samogłoską już można by potraktować jako powtórzenie rymu. "Odwaga", "wyzwolenia"? No bez przesady.

A interpunkcja i duże litery na początku wersów, to styl, który najbardziej cieszy moje oko. Od lat tak piszę i wątpię, żebym to zmienił.

Tak czy siak dzięki za uwagi. :)