Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

serce pod obrusem

Leokadia_Koryncka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pan_Biały

Pan_Biały

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


taki naiwny wyszedł, żw wszystko będzie możliwe jak u Waglewskiego
a ja jak nie będzie to co?
słowa będą tylko słowami, tak
a gdzie czyny, gdzie walka, chęci i mrzonki nie zawsze dodają skrzydeł i wtedy pikujemy
wiersz do przemyślenia
ja mu nie ufam
pozdrawiam
r
Leokadia_Koryncka

Leokadia_Koryncka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


taki naiwny wyszedł, żw wszystko będzie możliwe jak u Waglewskiego
a ja jak nie będzie to co?
słowa będą tylko słowami, tak
a gdzie czyny, gdzie walka, chęci i mrzonki nie zawsze dodają skrzydeł i wtedy pikujemy
wiersz do przemyślenia
ja mu nie ufam
pozdrawiam
r

Prawda, wiara nie zawsze polega na wierze,
ale ja wierze w Niego, mam ku temu powody.
Cóż, wiersz jest jaki jest, i nie kazdemu musi przypaść do gustu.
Eh, niechby chociaż raz - Panu Białemu:))
Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam.
krzysztof marek

krzysztof marek

Opublikowano
Opublikowano

przyznaję: Leokadię Koryncką kojarzę z tytułowym Sercem pod obrusem :) winszuję tytułu i wiersza. hm. nieraz mam trudność z tytułem. często u mnie jest tak źe jest wiersz a nie ma tytułu i pojawia się jako ostatni element utworu. pozdrawiam serdecznie :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      przyjdź

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • Berenika97
      To nie był wypadek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Stukacz
      Zdrada

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • slavu
      Ukraina'22

      Przez slavu · Opublikowano

      Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • Berenika97
      Rozpad

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...