Bezradność

[Dawid Gawlik]

Rzucam się, w sobie rwę się, zwijam w kłębek
Tłukę się w sobie, obijam się i odbijam
Jak od ścian

Myślę, a myśli me, własne ze mnie drwią
Pomysły spadają, idee radosne czarnieją
Umierają nowo narodzone

Czepiam się tego - tamtego, strzępy łapię
bezrozumnie
Początku czekam nowego

Drepce mnie bezradność, łamie, gasi iskry
Łajam się za niemoc, biczuję co dzień
…
A może to koniec?

[Marta R...]

U mnie to równia pochyła, ale u Ciebie może to być światełko w tunelu
pozdrawiam papatki zostawiam

[Marek Konarski]

Czepiam się tego - tamtego, strzępy łapię

Mam wrażenie, że w podobny sposób powstawał wiersz - chaotycznie, na kolanie...

[Judyt]

hmm..poczytałam, jak dla mnie zbyt wyliczankowo,
choć są to cechy które się na nią składają
J. serdecznie

[Stanisław Kamykowski]

pierwsza: się, sobie, się
się, sobie, się
druga: me, mnie
potem jeszcze raz: się i mnie-czy pl musi aż tak bardzo zaznaczać swoją obecność? krzycząc ja, ja, ja można zagłuszyć co ja chce właściwie powiedzieć. Nawet jeśli chciałbym bronić całości, to brakuje pointą się wykładasz-dosłownością (znak zapytania nic nie daje), przewidywalnością czy choćby zapisem,
pozdrawiam

[Nessa Isilra]

Drepce mnie bezradność? U mnie to można dreptać po czymś, ale żeby drepce mnie.
Hmm...