Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

z absurdu pokory

kasia.mała
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kasia.mała

kasia.mała

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



www.youtube.com/watch?v=zgW6rUF2woQ

:)))

a to kower niemieckiego Canal Terror....nawet nie slyszalem w wykonaniu DF

www.youtube.com/watch?v=cmRW6wJ2xWQ

kurde na tasmie to mam tasme nie wiem gdzie a tu prosze w necie wszystko...

a co do wiersza podtrzymuje;)


dzięki, wystarczy mi kawalątek tego pierwszego, żeby stwierdzić jaki
jest bezbłędny :)),
ty mnie chyba mylisz z jakąś inną kasią,
której chcesz to popuszczać dla przypomnienia :))
moja kasia ma inny cover, dlatego nie słucha,
już od dawna i niech tak będzie
kasia.mała

kasia.mała

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie pamiętam, może obięłam 2 czy trzy słowa, które już zupełnie nic nie wnosiły.
Dla mnie ten wiersz prosty do odczytania, ale rozumiem, że jego minusy
i plusy w konstrukcji, mogą powodować zagubienie myśli na korzyść wiersza
i na niekorzyść odczytania i zrozumienia.
Trochę czasu już piszę i wiem co piszę. Rozumiem jednak, że można czegoś
nie zrozumieć od razu albo w ogóle. Ja też mam tak z wierszami, które
operują odmiennym podejściem do pisania i treści. Jednak staram się tego nie psuć,
bo dostrzegam jakąś myśl u kogoś, która nienapisana przewodzi czemuś coś
jest ważne poza wierszem.

Wiersze, w których rozpoznaję lakoniczność
i wałkowanie jakiegoś tematu, o modły wewnętrzne, nie komentuję, ponieważ
nie ma to sensu, ich też nie krytykuję wprost, mimo, że jest to śmieszne dla poezji
i szkodliwe dla myśli współczesnej.
Mamy różne zdania tutaj najbardziej, na Z to widać. Poza tym widocznie moje
wiersze się tu akurat w takiej formie nie nadają, a ja nie umiem inaczej pisać.

Pod kolejnym czytającym komentatorem,
wyjaśniłam wyraźniej, co miałam zamiar dorzucić na temat mojego wiersza?
:))
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...