Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W Twojej głowie zaplątany stanął czas.
Ciągle walczysz ,by prawdziwie zacząć żyć.
Choć się cieszysz z kolejnego dnia
tak do końca, nie potrafisz sobą być...

W Twoim sercu,jakaś zadra jeszcze tkwi,
nie pozwalasz,by Twych uczuć dotknął ktoś.
Wciąż się boisz,że koszmarne wrócą sny,
że znów będzie wokół tylko złość...

Choć na chwilę spróbuj strach uciszyć,
pozostając pośród tego ciągle sobą.
Dając czasem komuś Twoją dłoń uchwycić,
pozwól ,by na chwilę pobył z Tobą...

I nie ważne ,co się potem może zdarzyć.
Przez sekundę pozwól pięknej chwili trwać..
Czasem warto zrobić wszystko dla swych marzeń,
chociaż potem może runąć cały świat...

Opublikowano

hm. merytorycznie z treścią ostatniej strofy się nie zgadzam... ja rozumiem ten wiersz jako wsparcie dla kogoś w tym "tytułowym" temacie. takie oczywiście poetyckie. i dobrze, trzeba wspierać, niemniej z wyczuciem. myślę (wiem...?) że jednak ważne jest to, co się może zdarzyć "potem". zgadza się. w tym procesie najważniejszy jest dzisiejszy dzień, ale jednak nie do końca. warto go przeżywać w taki sposób by przygotować następny.
co do zburzenia marzeń... myślę, że jednak nie są wiele warte skoro po ich realizacji może runąć cały świat. jeśli tak to można mieć do czynienia z egoizmem marzyciela. życie to jednak nie marzenia...
tak mi się podumało przy Twoim wierszyku Elu. mam nadzieję, że się nie gniewasz za "niezgadzanie" moje ;) no bo co by to było gdyby wszyscy mówili tak samo! szaro, buro i ponuro... :)
pozdrawiam!

Opublikowano

Chodziło mi raczej o to,żeby nie odrzucać małych radości w życiu. Czasem za bardzo boimy się swoich marzeń, a one niekoniecznie muszą przekreślać nadejście jutra....I myślę,że takie małe promyki słońca,które pojawiają się w naszym życiu, powodują,że jego szarość trochę blednie..i jest łatwiejsze do zniesienia..:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • na słupie ogłoszeniowym naklejałeś swoje „kocham” jedno na drugim żeby było grubiej żeby nie dało się zdrapać   rozmokły od deszczu porwał je wiatr nie miały korzeni   były prawdą tylko w chwili pisania oddane na przemiał   echo powtarza je bez końca
    • gdy odpłynąłeś za daleko  to wracaj z pierwszą przypływu falą a stuk w kościele niczym echo powie że jesteś a to nie mało   bo jeszcze skrucha pozostała jej miejsce w sercu natychmiast okaż oraz pokutę odmów całą i światu co potrafisz pokaż :)    
    • Tak jest Wszystko co widziałem  Co widzę  Jest  Ale tym razem w spokoju  Rozpisuje się na chwile  Oddycham refleksją zanurzoną w oddechu    Wolny od napięcia  Przeżywam trudne zaistnienia  Istniejące by uczyć  Dlatego cieszę się z trwania  Moich przemyśleń też    Wszystko wokół skąpane w kolorach  Chwila wzniesienia  Jakby w nagrodę za porażkę  Więc o co chodzi? Pewnie o łaskę...   Inaczej jest w samotności  Odseparowany od ludzi  W pokoju  W obecności  Jakoś łatwiej  I to jest to nowe olśnienie    Nadal uwielbiam interakcje  Nadal słodycz przynosi rozmowa  W końcu wnoszę w nie siebie samego  Z tą różnicą że już nie nosi mnie na zasadzie pędu  Pęd zwolnił  Wzrost jest także wolny  Łatwiej dostrzec więc  I odróżnić tematy chwil    Głowa wolna od obsesyjnego myślenia i rozważania  Odpoczywa wraz z ciałem  Teraz mogłyby się pojawić rozważania  Lecz wszystkie rzeczy są skąpane w kolorach  Ożywiane przez światło    To niebo i chmury na nim całują moje oczy  Po prostu jest mi dobrze  Sumienie i trud psychiczny  Zakończyły swoją pracę wczoraj  Jestem w narodzinach  Poprzez odyseję przeszłych zdarzeń  Jestem teraz  Próbując przekazać swoistość istnienia  Dziękuję za uczestnictwo w uniwersalnych prawdach  Dziękuję za lekcje i ich dostrzeganie  I to jak żyje wobec barier i konsekwencji  Przynoszących złość i smutek  Ale także akceptację    Tak się żyje w post manii Ze stabilizatorami  Z książkami 
    • @[email protected] Cóż skleroza Drogi Mirku,                                            zapomniałem... jest nas kilku? Miłego polewania.
    • @KOBIETA Siedziałaś obok mnie                        ale to, tylko Bóg wie.   Pozdrawiam i leję strugę wody na głowę.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...