Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"tylko się lansuj, bansuj, balansuj,
góra dół
bez dystansu, dla chajsu, szajsu,
bez ściemy, zbijaj PLNy
bez tremy, błyszczą tantiemy,
w tym syfie tak chcemy
to nie my
dla szczęścia, serca egzemy"




to są usta miasta, jakaś ruda kasta,
z tego się wyrasta, na to masz czas, ta
a zwłaszcza, prosto w oczy boli prawda,
nie warto, trzeba mieć farta, taka gwardia
rżnie dziciaka stary wariat, antykwariat, ehe
nie jest źle, kto jest kim, każdy to wie
ja smieje się, bo wiem, tyle co chcę,
nie powie mi nikt, że to nie kit, taki mit,
typowy bif, squadu, - gadu
mało czadu, dużo jadu
bez sensu i ładu, dla chajsu darmozjadów, wymówki
tanie śliskie prostytutki, hip hopu tirówki
tak typowo, rusz dziś głową, taki spam
w dupie go mam, tyle co znam, hłam,
w sklepach z półek płynie szlam, ostry ban,
taka rozpierducha, strzela z ucha, twoja skrucha
to cię rucha, taka fucha, to jest woda na mój młyn
wrzuć na garba cały syf, spierdalaj z tym

taki klin, melanż, tanim kosztem,
nie ruszam syfu, to proste, poszczę,
nosze w głowie ripostę, nie biorę szajsu
brudnego chajsu, nie szukam lansu,
chwytam życie z dystansu, luzuję w tańcu,
to bal przebierańców, zdrajców, w kagańcu
dość harców, zwyrodnialców, popaprańców,
weź to ogarnij, na nowo zacznij, przetnij macki
schadzki, moralne wykałaczki, psychiczne klatki
klapki, oplute posadzki, bluzy w ciapki, chińskie czapki,
kosztem matki, życia pijawki, masz na koks zajawki
nie żyję dla trawki, ludzie to nie zabawki,
pod browar podstawki, nie zaśpij, ogarnij temat
masz zdrowy dylemat, twój czas, twoja scena
być tam, gdzie ich nie ma, to nowa
mojego serca egzema

Opublikowano

można pisać wiersze i rapować:p ja jak coś to wam prześlę link do kawałka. Więc na szczęście ogarniam się w temacie rapu. Tak więc taki rap i mi się nie podoba. teksty z dystansem to takie w których nikt nie komentuje innych bo ma to gdzieś.. u Ciebie jest inaczej. Poza tym nie wiem jak byś dał radę to zarapować wyraźnie trzeba by to było inaczej podzielić. Za dużo rymów takich banalnych jak dla nie to podchodzi trochę pod halabardy wwo. No takie nieogarnięte trochę często sam sobie zaprzeczasz nawet z tym dystansem o którym już wspomniałem. Tyle

pozdrawiam Kacper

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka tak  :)   Moje opowiadania mają to do siebie, że szybko się kończą. Myślę, że to głównie przez nieufność do zakończeń z puentą i duszę miniaturzysty :^⁠)   Dziękuję za czytanie!  
    • @MIROSŁAW C. Witam na starociach i dziękuję za odwiedziny :)
    • Nasz dom był po prostu ruiną. Ale nie taką, której gruzy porasta roślinność i która niesie jeszcze echo dostojeństwa. Nie, to była ruina nie dająca się zdmuchnąć, ruina, której żadna cegła nawet nie skruszała. Stała w pobliżu bagna, rzeki i łąki — gdzie niebo tak zwalało się człowiekowi na głowę, że musiał je podtrzymywać. A jak się wówczas prężyły muskuły, jak łzy kapały z oczu! Kiedy niebo nareszcie odpoczęło, człowiek kładł się na trawę i raz jeszcze płakał ze śmiechu.    Pewnego dnia zapomniałem, że chcę iść na łąkę. Zupełnie wyleciało mi to z głowy.                                               * * *        — Wyrósł jak na drożdżach.      — Imponujące.     — Kiedy tak wyrósł?    — Musiało to być przedwczoraj?     Obszedłem dom dokoła i raz jeszcze spojrzałem na jegomościa w kraciastej kamizelce i okularach na bulwiastym nosie.    — Nie, nie przedwczoraj — rzekłem. — Przed godziną ten dom był ru... Był, cóż, zwyczajnych rozmiarów.    — Nie może być!    — Kim pan jest, jeśli mogę wiedzieć...?    — Architektem.    — Ach.    — Pańska mamusia jest w domu. — Poklepał mnie po plecach i lekko pchnął ku drzwiom.    Wnętrze domu również było odmienione.  Wszędzie walały się — rzecz jasna — śmieci, ale spomiędzy tych smrodliwych stert wystawał gdzie niegdzie rożek aksamitnej sofy albo odbijała światło srebrna papierośnica.    Matka leżała na szezlongu przy szafie grającej, wyciągnięta jak rzęsa. Na jej wychudłej twarzy majaczył uśmiech.    — A kiedy to mamusia się tak urządziła?    Otworzyła oczy tak nagle, że aż się wystraszyłem.    — O! jesteś. Każ Eulali przynieść mi kawę.    — Zatrudnia mamusia służbę...?    Łypnęła na mnie, podniosła się i zniknęła w progu. Delikatnie wziąłem w palce dwa eklerki z tacy przy szezlongu i wróciłem na zewnątrz.    Architekt nie stał już przed domem, zapatrzony w któreś z okien; teraz mierzył cyrklem okrągłe zielone kamyki w dolnej części fasady. Na mój widok okręcił cyrkiel i schował go do kieszonki kamizelki.     Poczęstowałem go eklerkiem.    — Co powiedziała? — zagaił, puszczając mi oko.    Zacytowałem matkę słowo w słowo.   — No tak — pokiwał głową architekt. — Wyśmienite są te eklerki. Gdzie takie robią? — zastanawiał się z cyrklem w ręku.                
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...