Wejdź do snu

[Ela_Ale]

Wejdź czasem do mojego snu
nie budząc, cicho i tajemnie,
wtedy się biel zamieni w czerwień
i wszystkie drzewa skamienieją.

Zabierzesz mnie nad czystą wodę
zanurzysz ręce w ciepłej toni
poczuję, jak pulsuje życie
tętnem w gorących płynach ciała

Potem pójdziemy cicho lasem
aż na polanę w cień zamkniętą
korony kwiatów się pochylą
skroplone potem, mięty wonią

Paprocie schłodzą mokre czoła
będziemy cali w sobie, drżący
wieczorem zbudzisz mnie znienacka
pożegnasz gestem niekojącym

I znajdę tylko kawałeczek
lnianej ściereczki jak wachlarza
schowam ją czule na pamiątkę
powącham czasem i pomarzę.

[Gość]

Wchodzę, na takie (subtelne) dictum rzekł kierowy walet do Damy Karo! Erotyk dusz na łące poezji, majstersztyk! Podziwiam Elu! Pozdrowienia.

[Dyziek_ka]

Mam wrażenie że nieco zmienia się klimat Twojej poezji. Ostatnio jest optymistycznym pomrukiem sympatycznego, zadowolonego misia
W tym wierszu też widzę jak oblizujesz palucha po wyjęciu ze słoika miodu . Aż zazdroszczę miodu i tego stanu i tego wiersza. Wprowadza w taki stan afirmacji uczuciowego zadowolenia. I tym też poezja zajmować się powinna.
Piszącą z fascynacji światem fizyki i tęsknoty, tez lubiłem . Zadedykuję Ci kinetyczną fraszkę. Bo mój humor też z miodu.

[Ela_Ale]

Dyziu, nie cieszmy się. Moich nastrojów nie dogonimy. Zaraz wrzucę coś spoza "zadowolonego misia" i wrażenie pryśnie. Ale tymczasem dla Ciebie co innego, z innych "sfer" z serdecznościami. Poezja powinna zajmować się różnymi molami, co molą. I czym sobie chce. Tak myślę. Pozdrawiam dziękując za miodowy humor. Elka.