Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

A przecież mówiłam

Barbara Gryń
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Barbara Gryń

Barbara Gryń

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie chciałeś słuchać
nucąc pod nosem
czekałam cierpliwie
miałam czas.

Zgubiłam zegarek
nie liczę już dni
przepłakanych nocy
już nie ma nas.

Wyrzuciłam szafę
z brakującą nogą
nie wypadnie z niej
żadna bluzka.

Zostawiłam jedynie
bukiecik konwalii
i ostatnią"laurkę"
leżą koło łóżka.

Zrobiłam makijaż
tak jak nie lubiłeś
pomalowałam usta
i cofnął się czas.

Nie krzyczy cisza
idę na słoneczną łąkę
opalę sine ramiona
bo już nie ma nas.

Na indeksie

Na indeksie

Opublikowano
Opublikowano

Już teraz wiem przed czym mnie ostrzegałaś, ale "muszem inaczej siem uduszem" a gipsowa kamizelka tylko mi w tym pomoże hahaha.Nie raz mnie tu wieszali za prywatę.Nadstawię drugie jak trzeba będzie........ale nikt mnie tej przyjemności nie pozbawi.Siodło mi się skończyło i kuń pogalopował sam hahaha.To jedyny mój komentarz pod Twoimi wierszami(czytałam poprzednie - dopiero dzisiaj znalazłam)reszta będzie na PW.Teraz będę budowała szubienicę.....tylko, że ta kamizelka ma także rękawek hahaha!Buziole Basico!Dobrze, że nie było Cię na "rodeo".
Nie wypada ale bardzo się cieszę, że już nie wypadnie z szafy żadna bluzka.
Przez chwilę błękitny pomrów "robił" za niebo a kaczeńce świeciły tysiącem słońc.Małgorzata

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...