Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nocą mijasz kojącą mgłę sennych marzeń
przebijasz kotarę pochmurnych dni
dlaczego Mamo
dlaczego Ty

błądzisz wśród spiętrzonych trosk
dnia minionego
toniesz w potoku zmartwień
dlaczego Mamo
dlaczego

zrzuć szary płaszcz codziennych zmartwień
w szarugę smutnych mglistych dni
Ty musisz być szczęśliwa
tego życzymy Ci

zawsze dziel z nami radość
każdy szczęśliwy dzień
po troskach niech nie zostanie
nawet
najmniejszy cień

dla Ciebie Mamo świat maluję
pejzażem barwnych moich słów
do Ciebie Mamo
powracam znów

jak żeglarz myślą płynę
po fali snu
sercem jestem przy Tobie
lecz ciałem na razie tu

Opublikowano

Bardzo ładny wiersz dla Mamy, na pewno sie wzruszy.
Tylko jedna uwaga, jeśli można:
"błądzisz wśród gór spiętrzonych trosk
dnia minionego"
- rzeczywiście jest tu spiętrzenie, które przeszkadza - kaskada dopełniaczowa:
błądzisz wśród - czego? - gór - czego? - trosk - czego? - dnia minionego (za dużo tego);
nawet nie wiadomo, którego rzeczownika dotyczy przymiotnik "spiętrzonych" - gór czy trosk? Ale to można uznać za celowy zabieg.
Pozdrówka.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Oxy oczywiście masz rację coś tam poprawię teraz też widzę za dużo tego,wiersz z szuflady spróbowałem dla odmiany bez tych rymów i widzę ze aż tak źle nie jest.

Pozdrawiam:)
O, teraz jest dużo lepiej.
Fajnie, że przydałam się na coś, to miłe uczucie. :-)
Pozdrawiam, jak zawsze.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Oxy oczywiście masz rację coś tam poprawię teraz też widzę za dużo tego,wiersz z szuflady spróbowałem dla odmiany bez tych rymów i widzę ze aż tak źle nie jest.

Pozdrawiam:)
O, teraz jest dużo lepiej.
Fajnie, że przydałam się na coś, to miłe uczucie. :-)
Pozdrawiam, jak zawsze.
Na pewno bardzo pomocne są te sugestie
jeszcze raz ślicznie dziękuję.

Serdeczności:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Annie   a może to nie ludzie chcą być jak czaty, Annie - tylko czaty uczą się być coraz bardziej ludzkie?    Twój wiersz lekko, ironicznie, ale bardzo celnie dotyka naszej epoki.     i tu tkwi jego moc !!!   super :)   pozdrawiam :)
    • Tak dla relacji  opartej na wzajemnym poszanowaniu   dla  melisy w kubku dla unikania cukru.   Dla  poezji po zmierzchu; rapującej dziewczyny z przedmieścia    Dla milczenia takiego, że  nie odpowiadamy na głupie pytania bo człowiek ma prawo do błędu     
    • @Charismafilos   Czy chodzi Ci o drugi acrostych    - „CISZA ZABIJA” - w kolumnie wciętej?   Kończy się o jeden wers wcześniej niż tekst główny. Ostatnie zdanie „Eskalacja na granicy nieporozumienia” nie doczekało się riposty. Ta nagła cisza po stronie „krzykacza” to moment, w którym tytułowa cisza faktycznie zaczyna „zabijać” relację.    A może tak:   Każde ciepłe słowo to ukojenie.                 Cieszę się, że o tym wspominasz. Owoce i warzywa to zdrowie.                 I właśnie dlatego je kupiłem. Chcę z tobą tutaj leżeć dziś.                 Extra, też miałem na to ochotę. Hamak bym sobie pożyczyła.                 Razem tam zaśniemy pod niebem. Ale przecież to tylko na chwilę?                 Przecież nigdzie się nie wybieram. Mycie to tak nudna konieczność.                 Lepiej nam idzie to we dwoje. Całe moje ciało należy do ciebie.                 I ja oddaję ci się w całości. I przypadkiem stłukło się, ot co.                 Ważniejsze jest to, że ty jesteś cała. Ewentualnie mogę zawołać fachowca.                 Opanujemy to spokojnie, bez stresu. Było tutaj tyle nieporządku.                 Ślicznie tu teraz wygląda, dziękuję. Innego ciebie nie chcę.                 Całym sercem wybieram właśnie nas. Eskalacja na granicy nieporozumienia.                 I niech tak zostanie na zawsze.
    • @Christine   Chrissy.   to Ty jesteś subtelnością, delikatnością z poetycką głębią oceny wiersza :)   a mnie się to tak bardzo podoba, że......no bardzo, bardzo :)   dzięki :)  
    • @Myszolak Krzew jeszcze brzydki, ale wkrótce tak pięknie ożyje, że tłumy będą się zatrzymywać, ciekawskie ptaki  przysiadywać, owady szukać schornienia. Nie uwolnisz się od uwagi mówek, świerszczy i innych stworzeń, nawet poeci będą o tym pisać... A ty zamienisz się w motyla, jak na przywoitą poczwarkę przystało. Wiersz fajny i prawdziwy. Mógłby być  nawet o mnie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...