Nie chcę się budzić

[Gryf]

Nie chcę się budzić ze snu, tak jest lepiej,
Oczu zamkniętych nie będę otwierać.
Tu wszystko ma inne barwy, łatwiejsze,
Świat wyzwolony poezją wzbiera.

Wszystko co czynię, nie jest przymusem,
Myśli swobodne krążą leniwie.
Jęk rozczarowania mej duszy obcy,
W dole zostały krzyki drażliwe.

Nie chcę się budzić, noc jeszcze w pełni,
Umysł otula ciepło nadziei.
Świat jutro się zmieni, będzie piękniejszy,
Zgoją się rany tych co cierpieli.

Drzewa za oknem wiatr rozkołysał,
Dzwony na jutrznię czas wybijają.
Cichą melodią porannych godzinek,
Granat senności w szarość zmieniają.

Nie chcę się budzić...
Boję się dnia.

[Ela_Ale]

Czyżby to był ten "dołek" w górze? Bardzo miło zabrzmiał ten wiersz, choć wyczuwam odrobinę lęku już nie tylko przed obudzeniem. Też miewam identyczne wrażenia. Plusem takiego stanu jest, że jednak miewa się dobre sny. Poezja pomaga. Na skrzydełka rzucam uśmiechu kapkę. Elka.

[Gość]

Janku, piękny wiersz i jest w nim nadzieja. Jeżeli zaczynasz dzień od godzinek to wszelkie obawy spłyną z poranną mgłą. Ja jestem przesunięty w czasie i słucham je o 11-tej wieczorem z RM, potem spokojnie zasypiam. Życzę Ci by szarość ustąpiła pogodzie i pozdrawiam.