Wakat

[Anna_Myszkin]

Gdzie był wtedy mój strażnik skrzydlaty,
Gdy zastygłam i w mowie, i w geście,
Kiedy odszedł, szukając natchnienia
Ten, co karmił dźwiękami i wierszem?

Gdzie był potem, gdy w opamiętaniu,
Jego anioł go przywiódł napowrót,
Kiedy zaklęć magicznych nie skąpił,
By odkupić wahanie i odwrót?

Nie odesłał próżności do kąta,
Nieufności nie przylał skrzydłami.
Tylko błękit zostawił w palecie,
Co się rozlał pomiędzy wyspami.

Wywaliłam stróża z roboty,
Bo obibok był z niego straszny.
Niechaj fruwa tam, skąd go wzięłam.
Niech ozdabia niebo landszaftów.

[Dla Jaj]

Aniu, wiersz mi się podoba ale powiedz co Cię podkusiło żeby najgorszą na świesie firmę ochraniarską wynajmować, toż to zwykły cieć z miotłą byłby solidniejszy:) Pozdrawiam. Waldek

[Ela_Ale]

Przewrotne! Zaczyna się...nastawiam się na romantyczny liryk z aniołami w tle o powracającym Księciu z Bajki... a tu... kubeł zimnej wody mnie ocucił: nie roztkliwiaj się! Życie jest brutalne, faceci okropni, zadufani w sobie. Może tylko ten jeden "strażnik"? W takim razie pechowo dobrany i coś jest w słowach Waldka? Pewno, niech maluje landszafty i na bazar! Żartuję sobie, Aniu, oczywiście. Ale mnie sprowokowałaś. Pozdrawiam ciepło. Elka.

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A tak wyskoczył jakoś z moheru, kiedy szukałam kozła ofiarnego ;)
Dzięki za komentarz. Pozdrawiam.

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W pierwotnej wersji był lament, modły do faceta i uwalnianie Anioła Stróża od kiczu, ale wczoraj mi ołówek skręcił - widać, faza samoużalania się dobiega końca. Dziękuję, że przeczytałaś. Pozdrawiam równie ciepło.