Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Karolina karo lina
uchwyciła za ogonek.
Że świntuszy? Ależ skądże!
Trzyma tylko jego dzwonek.

Lin zaś trochę capi błotem
lecz zapewniam, że jest świeży,
zrumieniony na patelni,
teraz na talerzu leży.

Obok niego kartofelki
cięte w długie słupki, czyli
mówiąc prościej złote frytki
posypane z wierzchu chili.

Z boku kufel pełen piwa
co ocieka białą pianką
a naprzeciw Karolina
bo w tym barze jest barmanką.

Opublikowano

:D

masz Ty Heniu
do barmanek jakąś ckliwą
słabość
ja znam jedną Karolinę
która umie sprawić
że świat kręci się
z zachwytem
a my razem z nim
nie wiesz nawet gdy
zatańczy również
słowem twym
i zobaczysz
jakże pięknie wiersze
twoje brzmią
bo Karolik to koralik
czarodziejski on

:)

Opublikowano

miło mi czytać wiersz o mojej imienniczce, dziękuję za zwrócenie uwagi na to imię ;) świetna zabawa słowem, jak zwykle z dawką humoru charakterystyczną dla pańskich tekstów ;)

Tara, buziaczek ;* wiesz, że Cię uwielbiam ;))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Liczę, bardzo liczę na to,
że gdy braknie mnie wśród was
bo wiadomo, że nie zawsze
człowiek na to znajdzie czas

właśnie wtedy Karolina
moje wiersze wam odkurzy
i w wiadomy sobie sposób
nowy wydźwięk z nich wynurzy.

:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Karolina II

Grywa sobie lin w pokera
a jak gra to nie przebiera
ani w kartach, ani w słowie
bo i bez ogródek powie

- Karo lina jest i basta,
dla was dupki jedne z miasta
piki, trefle oraz kiery
a od kara do cholery

poszli won, to znaczy wara,
wara dupki mi od kara
bo nie zdzierżę i przyłożę
a ja dobrze władam nożem.


Pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Ach kobiety, ach kobiety
dla was tajemnicy rąbek
trzeba będzie tu odsłonić
albo nawet wziąć na ząbek

czyli nadgryźć tajemnicę
bo umrzecie z ciekawości
bo jak można pozostawać
dłużej w tej nieświadomości

lecz cóż ja tu mogę zdziałać,
snuć domysły, przypuszczenia,
powiem krótko i stanowczo
- nie mam nic do powiedzenia

a ten drugi ciągle milczy,
lub jak kot przy piecu drzemie
albo nawet coś gorszego
bo mógł zapaść się pod ziemię.

;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Karolino – Małgorzato
skoro imię dał ci tato
czego chowasz je tak skrycie
- swoich imion nie lubicie?


Ja swojego się nie wstydzę
i choć inni je szargają
ja je lubię bo jest moje,
inni jeszcze gorsze mają.


pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ludzie, ludzie, moi złoci
ona wnet mnie ogołoci
bo zabiera wiersz kolejny
mówiąc, mój ci on, trofiejny.

Gdy mnie całkiem ogołoci
to okrzyknie mnie golasem
ale to odległe czasy
a więc mówię jej, tymczasem.


pozdrawiam :))))
Opublikowano

wprost niesamowite...
aż się boję cokolwiek napisać, bo pan Henio ma na wszystko odpowiedź, i to jeszcze ze wspaniałymi rymami ;)) Dziękuję! :*

Czytałam dziś znajomym "Czułego ogrodnika" :) nie mogli się nadziwić, zachwycali ;))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Cóż, królowe są kapryśne,
to się widzi nawet w kwiatach
bo te dzikie bardzo skromne,
herbaciane zaś w szkarłatach

a do tego ten aromat,
którym każda przesiąknięta
i broń boże żeby obok
rósł szczypiorek albo mięta

zaraz wokół podniecenie,
róże chwieją się na boki
i szeleszczą rozwścieczone,
że się im odbiera soki

a tak przecież być nie może
bo to one Jaśnie Panie
muszą być najprzystojniejsze,
i brać wszystko we władanie.

Pozdrawiam ;*

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97, mam jeszcze jeden wiersz o rosole, tylko muszę poszukać  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • A swoją drogą - koty. Kota się kocha tak, że nie zostawia się go na długo. On wraca zawsze własnym krokiem, jakby znał wszystkie ścieżki.   Z ludźmi bywa inaczej - im dziwnie łatwiej uchodzi, gdy odchodzą.   Może dlatego koty są tak bliskie sercu: wierne nie przez obietnice, ale przez samo bycie.    
    • @Berenika97Dużo tu już zostało powiedziane o wierszu. Oczywiście nietrudno jest skojarzyć tekst  z opisami stanów depresyjnych i  poczucia niemocy, zwłaszcza w odniesieniu do sytuacji, gdy wychodzi się z różnych psychologicznych zawłaszczeń. Wtedy nawet wstanie z łóżka jest przedsięwzięciem na miarę wspięcia się na Nanga Parbat, a zrobienie czegokolwiek, jakaś decyzyjność, sprawczość - całkowitą abstrakcją. Faktycznie, pomagają wtedy takie checklisty, jak ta opisana w pierwszej zwrotce. Jakiekolwiek działanie budzi lęk, bo osoba sparaliżowana jest poczuciem, że nic od niej nie zależy, zagubiona w niejasnych regułach świata, który do tej pory był  jej pokazywany przez chore, patologiczne filtry. To świetny obraz wyuczonej bezradności. I jeszcze do tego lekka domieszka fobii społecznej. Jak zwykle, Twoje studium przypadku zadziwia precyzją języka i przenikliwością umysłu.
    • @Arsis ja uwielbiam papa dance’owe nutki:) nikt nie ma takich z muzyków na świecie:)  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, masz rację. To jest bardzo trudne. Sport opisujesz jako dobrą szkołę pewności siebie, wiary w swoje możliwości, pokory i świadomej oceny własnej wartości, a także czerpania doświadczeń z tego, co się nie udało. Chociaż i w świecie sportu zdarzają się małe dramaty. No i w dyscyplinach, gdzie jednostki potrafią zarabiać fortuny, co prowadzi nieraz do choroby syfonowej, raczej trudno mówić o wychowawczej roli sportu...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...