Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Spadkobierca
leśmianowskiej dziewczyny
lilii Mickiewicza
szkoda że nie nauczyli mnie
kolorować wierszy
pozostają białe

Szukam światła
pod dogasającym krzyżem
niełatwo je dostrzec
wśród dwutysięcznego mroku
zwątpienia

Nigdy nie będę
nikim lepszym
nikim gorszym
niż Andrzej Bernardyn
uczę się z tego cieszyć

Trzy to moja liczba:
widzieć tajemnice
myśleć jasno
kochać głębie

Opublikowano

Bezecie: a ja chcę słuchać Twoich komentarzy, choćby bardzo krytycznych, bo cenię je sobie i korzystam z nich :)

asher:białe mi lepiej wychodzą, to wiem na pewno ;)

MN:ależ kładka jest wystaniona i gotowa do przejścia ;)
To wiersz o mnie, zarówno Leśmian i Mickiewicz są moimi mistrzami, śmieję się często,że nie jestem specjalnie pojętnym uczciem skoro nie udało mi się od nich nauczyć pisać z rymami ;)

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No,no, bo jeszcze potraktuje to jako pisemne zobowiązanie ;)
Bardzo mi miło :)

Marto:jest co prawda takie powiedzenie,że uczeń przerasta w końcu mistrza, ale bez przesady :P
w dodatku dwóch na raz ;)

Pozdrawiam Panie serdecznie
Coolt

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Stukacz   Piękne, choć bolesne studium samotności i niespełnienia. Słowa o "sercach w samotności konających" i "próżnym zadumaniu" budują mroczny, romantyczny klimat. Świetnie ukazany ciężar tytułowej Tęsknicy i poczucie uwięzienia we własnych snach. Refren podkreśla, że największą wartością - i największym ciężarem - są nasze marzenia. Niezwykle klimatyczny tekst. Bardzo dobry utwór! Wysłuchałam z przyjemnością. :)
    • @chytrylis   Uważam, że to bardzo  intrygujący wiersz o zmaganiach twórcy z materią słowa. Bardzo podoba mi się wplecenie motywu złotego rogu - przypomina, że talent czy dar przekazywania myśli to nie tylko przywilej, ale i dług do spłacenia (tytułowe myto).  Świetny tekst , zostawia z mocną refleksją.
    • @Leroge   W wierszu czuć  tęsknotę, która nie krzyczy, tylko cicho odchodzi razem z bohaterką utworu. Bardzo podoba mi się  obraz z "tym horyzontem łąk na końcu." Świetny! 
    • @Aks   Fajnie, że eksperymentujesz!   Możesz również pójść w drugą stronę -  by wiersz brzmiał jak szybkie pedałowanie i krótkie oddechy. Wówczas dobry jest krótki wers. :)   Np.  Wdech przeponą, nie płucami, Spokój wraz z kilometrami. Serce zwalnia swoje bicie, Uda znów wprawiają w życie.   i.t.d.    Ale najważniejszy jest tekst, który Ty czujesz. Pozdrwiam. :)     
    • głosy i twarze twarze ich dźwięki łatwo oddają ukryte tęsknoty   ogromna potrzeba żeby objąć świat wycałować  w oba policzki huknąć boo   stąd ludzie lgną do przyjaznej mordy bezdennie nieszkodliwego  przechodnia   na horyzoncie widać już ekstrakt z nocy  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...