Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czy tak trudno w miłość uwierzyć
gdy wiosnę rozczyniasz
każdym uśmiechem
nawet łzami

mój szron ponury
i strugi deszczu
ujęłabyś w ramiona
bym tarzał się w zieleni
jak dziecko

lecz czy wolno mi
okrywać cieniem
twoje niezapominajki
w kałużach hasać
między stokrotkami

Opublikowano

wiersz inspirujący :-)


czy tak trudno uwierzyć
że wiosny starczy dla obojga
nim ją lato pochwyci w ramiona
i złociste kłosy pozbiera z uśmiechu

tych zieleni co ledwło rozkwitły
a już pora je zebrać
w pomarańczach czerwieniach i wrzosach

wierz że i cienia storkrotkom potrzeba
by się mogły przekonać
jak łaskocze je rosa


Pozdrawiam.anna

Opublikowano

Wolno! Wiosna w pełni zieleni się, rozkwita ,szaleje zmusza do kochania , trzeba hasać między stokrotkami, zaciągnąć się zapachem niezapominajek i szron nic tu nie znaczy ...pozdrawiam papatki zostawiam

Opublikowano

pamiętam wiersz z W, bardzo mi się podoba,
:)
powtórzę za przedmówcami:
nie tylko wolno, ale nawet trzeba!!!
niech Peel nie przegapi zrządzenia losu,
niech się wyhasa, niech nawet "poderwie"...stokrotkę :)
a szron zniknie i kałuże wyschną...ze szczęścia
:):)
piszesz cudowne miłosne liryki, Zbyszku
:))))
serdecznie i cieplutko pozdrawiam -
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj - i pytania kim jestem? gdzie byłem? co zamierzam? - jesteś sobą i tak trzymaj -                                                                                    Pzdr.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że pięknie - dzięki -                                                                     Pzdr.serdecznie. Witaj - ucieszył mnie twój komentarz - faktycznie bajkowy klimat - ale myślę że miły -                                                                                                                                                 Pzdr.pogodnym dniem. Witam - ja też lubię ten wiersz - miło że jeden z najlepszych -                                                                                                                Pzdr.zadowoleniem. Witaj - miło że popierasz  - dziękuję -                                                                        Pzdr. @Czarek Płatak - @Benjamin Artur - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuję za miły komentarz -                                                                       Pzdr.uśmiechem.
    • Nie chcą cię widzieć pod osłoną nocy, o nie. Na srebrnym talerzu jeść złotych rozgwiazd. Ocean wyrzucił je na rozbitej klepsydry piasek. Mackami sięgają nieba, umierając na dnie odbitych pomruków fal. Płynie nurt niezatapialny, mąci światło latarni, podbija statkom kadłuby. Kołysze we mgle ze srebrnych nici hamaki, śpią w nich tajemnice. Zaklęte w gwiezdnym pyle, rozświetlą kompasu kierunki. W oku lunety nie widać kresu horyzontu. W marynarskim kole toczy się tęsknota za szyfrem. Zacumować już nie ma gdzie.   Słychać wrzask mew, ich białe skrzydła tną wstający świt. Wyrasta nadzieja z nagich koron drzew, drapią jego twarz. Milczy. Pogłębione bruzdy okrywa kobaltowej toni cierń. Zapada w bieli, głęboko się skryje, za puchem szarym, zaczeka. Zanim kurtyna uderzy w grunt, wypali w niej siatkę do połowu ryb. Skąpie w niej swoje czyste dłonie. Z bryzy wyrzeźbi bałwany. Opadnie z impetem naturalnej siły, odbije w tafli spojrzenie i rozproszy się w złudzeń mgnieniu. Widok rozciągnie się nie skończony, kulę ściśnie mocniej atmosfera.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...