Jezioro.

[Józef Bieniecki]

Nad jeziorem jak w piosence,
Wiatr faluje w jej sukience,
A jej świeżość i uroda,
Ciągle piękna ,wiecznie młoda.

Miłe szepty, fala niesie,
Jak w iglastym starym lesie.
Fala falą w brzeg uderza,
Białą suknią, ciągle świeża.

W pięknej gali pani młodej,
W dzień burzowy i pogodę,
Kaczki ,kurki,jak jej dzieci,
Czasem łabądż pan przyleci.
I przytula się do fali,
Jakby z dawna się kochali.

Ona dbała o swe wdzięki,
Głaszcze falą swojej ręki.
A dzieciątka wciąż kołysze,
Niosąc falą pieśni ciszę.

Grom uderzył ,toń zadrżała,
Pyłem bryzy posypała.
Nie wzburzona tym obrotem,
Biła falą ,w tą z powrotem.

Więcej szkody,niżli wody,
Więcej zdrowia niżli szkody.
A o pięknie już nie wspomnę,
Fantazyjne i ogromne.

Józef Bieniecki

[Michał Gomułka]

Przyjemnie się czyta. Dużo ciekawych zabiegów, np. powtarzanie wyrazu w odmiennych konfiguracjach. Sporo ciepła, warto podkreślić wrażliwość autora na pewne subtelności, a także śmiałość w nieco dziecinnym spojrzeniu na pewne zjawiska: "Czasem łabądż pan przyleci". Brak natomiast jest szeroko kreślonych metafor, co mogłoby troszkę pobudzić obraz, który jest jednak spójny.