... jak dwa perkozy ...

[cezary_dacyszyn]

jak dwa perkozy płyniemy przez życie
mamy swoje gody i swoje rozstania
unosi nas cicha toń przystani
i fale gniewu

muskamy się piórami aksamitu
stroszymy makabryczne miny
znosimy jajka herezji i rozkwitu
wciąż płyniemy

owiewają nas wiatry rozpaczy i nadziei
podczas burz chowamy się każdy we własnej trzcinie
można od tego pokaleczyć skrzydła wiary
zakotwiczmy więc

na zawsze



Wolin 19 III 2004

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiersz mógły płynąc, gdybyś wyrównał rytm i rym, byłoby super
:))

[teresa943]

wiersz byłby "falująco -refleksyjny", gdyby nie chwilowe zaburzenia rytmu, jednak przesłanie godne zamyślenia, więc

zakotwiczmy
:))))

serdecznie pozdrawiam -
Krysia

[Anna_Para]

Powarsztatowałabym jeszcze na tym tekście, ale ogólnie: podoba się. Ładnie porównujesz kochanków do ptaków, które słyną z mocnych charakterów i urody. Pozdrawiam, Para:)

[cezary_dacyszyn]

primo:to raczej biały wiersz :-)
secundo:czy każdy musi grać pop ?
tercio:fajnie,że zakotwiczyłyście :-))

[Baba_Izba]

Mogłoby być lepiej; może zrezygnować z takich zwrotów,
jak: "piórami aksamitu", "jajka rozkwitu", wydają się zbyt
patetyczne.
Bardzo ładne: - "każdy we własnej trzcinie"!
Serdeczności
- baba

[Eunicee]

Coś mi się na końcu nie podoba,ale poza tym nieźle

[Alina_Służewska]

wystarczy tylko uważniej
przemieszać słowa i
perła gotowa:)))

Pozdrawiam - alka (też ptak):)

[Dorota_Ocińska]

Ogólnie mi siępodoba, bardzo obrazowy, życiowy, mądre merafory.
Przytłacza trochę natłok metafor dopełniaczowych :)))