Przy grobie

[Pielgrzym Ostatni]

Spotkajmy się przy grobie, w jałowca cieniu,
Przy płycie kamiennej obtulonej tują.
Pode krzyża z figurką bacznym spojrzeniem
W złotej nicości od ciszy uszy kłują...
Głos w krtani więźnie nie mogąc dobyć słowa,
Oczy pod powieką szukają schronienia,
Czas wokół zamiera wpatrzony w wspomnienia
- i tak trwa o zmroku ta niema rozmowa.

Tam słońca zachody i wschody mijają
W takt znicza ogniem zapałki cuconego.
Księżyc w pełni oblicza zawsze bladego;
W ponurych cieniach modlitwy wieczne trwają...
Tam szepczą żale i prośby uśmiercone,
Niespełnioną wiarą napełniają serca
I dzwonią gdzieś słowa w przestrzenie rzucone:
Gdzie anioł Twój jest, a gdzie - Twój jest morderca?

Spotkajmy się w mroźnej świątecznej zadumie,
Na złotych gałęziach tui śnieg się puszy...
Przy Tobie potrafię się przejrzeć w mej duszy,
Początki pragnień odnaleźć w żądzy tłumie...
Skrzą gwiazdy się w szronie kamienia nagrobnym
- ja stoję wmilczony w ich chłód rozbłyskany,
Znów słyszę jak drepczesz ku mnie krokiem drobnym.
Ja go nie zapomnę! Ja - tak przytulany!

Tam lubię przywołać przed oczy obrazy
Uśmiechów i gestów, bez odkrytych znaczeń.
Ot tak, byle myśleć, zatęsknić znów za czymś
Matczynym, co było w Twojej tylko twarzy...
Tam poję się wonią troskliwej miłości
I czuję ruch ręki bezsennej na głowie,
A przecież Tam tylko w ziemi kilka kości,
Nie stoisz Ty przy mnie - ja stoję - przy grobie...!