Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bez tytułu

Krzysiu Poręba
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzysiu Poręba

Krzysiu Poręba

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

rózni ludzie, różne odczucia. Ja uważam, że jest to piękne i pięknie jest to oddać tak po prostu, bo przecież tak to właśnie w życiu się dzieje. Nie chodzi o sam poziom 'wiersza', jego złożoność, pomysł i takie tam, a o samo dostrzeżenie czegoś jak najbardziej zwykłego, a tak pięknego. Hej! pozdrówka

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

hm nie chcę się wdawać w dyskusję, ale mimo wszytsko polemizowałabym z Panskim zdaniem. Czasem piękne rzeczy wymagają równie pięknego oddania, zarówno w formie jak i stylu, nie chodzi o jakieś szcególne zabiegi czy wykwintne metafory, jednak , powtórzę się, piękno wymaga pięknego oddania, prznajmniej w moim odczuciu.

Pozdrawiam i życzę przychylnych opinii

Agnes

Krzysiu Poręba

Krzysiu Poręba

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w moim odczuciu to można piękno oddać pięknie, i można też zwyczajnie. Najważniejsze to jest DOSTRZEC (tak to się pisze?...). I ten, co ja to chciałem, aha, nie uważam żeby mój wierszyk był brzydki:) Ktoś powiedział kiedyś: najtrudniejsza ze sztuk - sztuka prostoty. Hejka:)

Mirosław_Serocki

Mirosław_Serocki

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Prosto nie znaczy "prosto", a to znowu nie znaczy, że prosto jest napisać "prosto" o zwykłych rzeczach.
A gdyby chociaż od tego zacząć?

dwoje obcych ludzi
na zatłoczonej ulicy
łowią spojrzenia
dostrzegają
świat wbrew i na przekór
pozostaje piękny

Albo jakoś tak. Starałem się oprzeć na słowach już użytych, ale można dalej pokombinować.
Zing Zeng

Zing Zeng

Opublikowano
Opublikowano

ja tam uważam, że lepszy był ten wiersz w pierwotnej formie, bez żadnych naiwnych, niepotrzebnych udziwnień. Kto w ogóle mówił, że oni łowią spojrzenia? Po prostu ludzie idą ulicą i stało się. Ładny wierszyk.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...