Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na mapach

Krzysztof_Kurc
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzysztof_Kurc

Krzysztof_Kurc

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

kolejność nie ma znaczenia, tamta strona jest wschodem
ludzie decydują, czy ta podróż zakończy się dobrze
czy znów obciąży nazwę obozowiska

odległość nie ma znaczenia, tamten las istnieje od dawna
wycinany odrasta, wciąż wyżej sięga i znów dostaje
korzeniem przygarnia w znane miejsca

przecież ma znaczenie, śmierć pierwsza, śmierć ostatnia
do pamięci zabrana, mieszka dopóki my żyjemy
bezbronni wobec uczuć, jeśli istnieją

Franka Zet

Franka Zet

Opublikowano
Opublikowano

"tamta strona jest wschodem". To wieloznaczne, kojarzy się ze śmiercią, ale nie w sensie geopolitycznym. Myślę, że gdyby był napisany nie w tej chwili, podobałby mi się bardziej. Trochę zbyt dopełnia fałszywy patos szumów medialnych.
Pozdrawiam :)

Franka Zet

Franka Zet

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Próbowałem wykorzystać pewną sferę skojarzeń i uciec od patetyczności oraz fałszu.
Taki był zamiar.
Pozdrawiam Krzysiek

Wiem, że próbowałeś uciec od patosu, to widać w tym wierszu. Pisząc "zbyt dopełnia fałszywy patos" miałam na myśli moment, w którym został napisany. Po prostu za dużo było histerii wobec tego dramatu i każdy wiersz, który dotyka tematu jest dla mnie o kolejny zbiór słów za dużo. Twój jest najlepszy spośród tego, co czytałam.
Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
Opublikowano

tym się różnimy od Anglików, że na ich mapach
może usiąść mucha, u nas las ma korzeń, gdzie?
szukam pod kartką i ... nic? co do obozowisk,
to są dla miastowych, szerokomiastowych,
śmierć to tylko przeżycie, dla tych po tej i tamtej
stronie

dokładnie nie wiem o co chodzi autorowi
niech zejdzie poniżej mapy, po widnokrąg
propozycja
MN

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...