@Christine
Nie męczysz! Cieszę się, że ten mój tekst tak Cię zainteresował.
A wracając do Hioba - bo dawny język cierpienia przestaje wystarczać. Historia Hioba obiecywała, że ból można wpisać w porządek sensu. Dziś ten porządek wydaje się niepełny, jak opowieść przekazywana z ust do ust, która z każdym powtórzeniem traci swoją pierwotną treść.
@Berenika97
W wierszu pojawia się także Hiob, ale „coraz mniej wiernie”. Dlaczego? Wybacz, że Cię męczę :) , ale Księga Hioba zawsze mnie w dziwny sposób fascynowała. :)
@Christine
No tak, jest w nim gniew, ale i bezradność. Jeśli świat przypomina ruinę, to człowiek próbuje znaleźć kogoś odpowiedzialnego. A jednocześnie nie ma pewności, czy ten „architekt” istnieje, czy jest tylko projekcją naszego lęku.
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się