Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Na mapach

Krzysztof_Kurc
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzysztof_Kurc

Krzysztof_Kurc

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

kolejność nie ma znaczenia, tamta strona jest wschodem
ludzie decydują, czy ta podróż zakończy się dobrze
czy znów obciąży nazwę obozowiska

odległość nie ma znaczenia, tamten las istnieje od dawna
wycinany odrasta, wciąż wyżej sięga i znów dostaje
korzeniem przygarnia w znane miejsca

przecież ma znaczenie, śmierć pierwsza, śmierć ostatnia
do pamięci zabrana, mieszka dopóki my żyjemy
bezbronni wobec uczuć, jeśli istnieją

Judyt

Judyt

Opublikowano
Opublikowano

hm..wymaga dłuższego rozmyślania pojęcie śmierci
( odnosząc do dzieci:dziecko od 0-9 lat już ma zbliżoną percepcję do odbierania śmierci
jak dorosły czlowiek, gdy ma 6 lat " jest kostuchą z kosą", dla 8 latków
to nieodwracalny rozkład ciała, dopiero zaczyna mieć świadomość
o możliwości własnej śmierci)
o której piszesz...mieszka albo i nie mieszka, tak sobie
myślę, bo można ja rozpatrywać w sposób- umarłem
bo zgrzeszyłem, ale potem powstałem i już nie wracam
do tej śmierci swojej staram się iść dalej...zmartwychwstać; pamięć może
zapisywać albo i nie wszystko, a jak to się dzieje że zapamiętujemy?
zachodzą biochemiczne procesy, które albo poddajemy zmianom
albo i nie. B.dobry zresztą, tak dłużej popisałam teraz, J. serdecznie Krzysztof

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hollow man
      Chrońmy poetów

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi).
    • Arsis
      Anihilacja

      Przez Arsis · Opublikowano

      Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • Poet Ka
      doamnă albă

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • hollow man
      doamnă albă

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Poet Ka  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A szkoda.
    • violetta
      kapsułki

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. przyjaciółka jak skarb :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...