Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zostaw

Anna_Para
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

dopowiadam sobie noc między enterami
masz miękkie i ciepłe usta
jemy razem mleczną zupę
jedną łyżką w kolorze księżyca

za mnie za ciebie za nich za nic
dla zabawy
kapnęło ci na brodę
nie wycieraj

na słojach podłogi odciskają się krawędzie
kształtów miękkich kolistych
to czas - mówisz
czas jest kolisty

zostaw pozamiatam rano
niech zostawi zapach

wiesz że jestem przez przypadek
mówię
zostaw teraz
taka czarna noc
nie widać czy jesteś

bo właściwie sama nigdy nie mam pewności
dlatego dziwię się zwłaszcza gdy jest mi tak dobrze

mine

mine

Opublikowano
Opublikowano

pierwsza i trzecia strofa podoba się bardzo
w drugiej i piątej troche bym sie jeszcze pobawiła chociaż
taka czarna noc
nie widać czy jesteś

jest rewelacją jakoś tam i tą rewelacją zakończyłabym wiersz, tym bardziej
że

bo właściwie sama nigdy nie mam pewności
dlatego dziwię się zwłaszcza gdy jest mi tak dobrze
już się zawiera w "nie widać czy jesteś"

ale to moje zdanie;]

pozdrawiam,
a

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Annna2
      Mój dom

      Przez Annna2 · Opublikowano

      Do domu nie prowadziły żadne ulice, wciąż mieszka w sercu kieszeniach. Procesji chmur ażurowych przestrzeniach pinakli kwiatów wciąż widać szpice. Mieszkam tam gdzie są cieni szkice, osiądą znów na miłości zwieńczeniach, Nurzając się w majowych półcieniach, spienionych raf rozbiją ciemnice. Torfową drogą ciągle idę i idę, otwarte drzwi nieustanne mijam, w nich słychać dopieszczoną ciszę. Mine the mine- przecież nie zginę, sennym motylom kolory mgłami zbijam. Dom- tam Mama kołysankę pisze.  
    • Annna2
      jeden dzień życia bożego

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski  zadam pytanie o sens cierpienia? Hiob zapłacił niewyobrażalną cenę. I jaka jest miłość Boga do ludzi, ludzi do Boga. Cierpienie i ból- nieodłączne składowe życia człowieka. Dobro i zło- nasze człowieczeństwo
    • obywatel
      z gustem

      Przez obywatel · Opublikowano

      Tak, są wiersze dobre, bo złych nie ma Są te lepsze, a tych gorszych też brak - Proszę Pana to pan gustu nie ma - Proszę Pani może nie mam ale powątpiewam    czy z poezją jest tak dobrze, że wszystkiemu się już oprze? - Ma Pan na to jakiś sposób? Jeśli to jest problem to się sam rozwiąże - W takim razie chciałbym poznać Pani imię, jeśli można? - Oczywiście, proszę bardzo bo choć jestem tu czytana    zdradzę Panu - jestem jeszcze nie nazwana  
    • LessLove
      jaką bronią wojujesz, od takiej zginiesz

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Cisza jest słowem o wielkiej sile, bo ma "każdą treść", każdą która rani, dla Tej, która na nie czeka.  Poetkę słowa i cisza ranią, jak innych ciosy nożem. A pióra nie waż się nie ruszać :-)
    • LessLove
      DWOJGA IMION

      Przez LessLove · Opublikowano

      "Po swojemu" - tak, bo żyjemy pierwszy raz i powinniśmy się wypowiadać swoim językiem bez lęku - jak dziecko, które uczy się świata i wypowiada trochę chaotycznie, niegramatycznie, ale zawsze tak ślicznie, z radością neofity. Ale dla mnie najważniejsze jest oczekiwanie, że moje słowa "zrymują się" z czyiś sposobem widzenia świata... A rymy bywają takie różne. To jest tajemnica odnajdywania swojej połówki, nie sądzisz? :-)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...