Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Zarzucony cień znalazł sęków pęk, wydając na absolutne Sen o le Prince.
Na pozór łatwemu w utęsknieniu wśród milczących tuż nad ziemią,
pytał o stare dzieje zaklętych mew, krzyczących najbliżej zmierzchu.
Piaski pamiętają ich małe tip-topki znalezione niczym wróżby w zimnym piasku.
Rzucane okruchy zatartych nadziei, zjadane przez zniżające się fal z falbanami.

Nie zagłuszone z alkalii mowy, nawet z błahych szeptów odnajdują
opadające od niemożliwego. Zapamiętane w opustoszałym, czymś sypkim
na szumnym tle, coś jakby między bielą a błękitem.
I obojętne, gdzie random styka się z poezją? (...) Teraz Ty napisz sen...








www.youtube.com/watch?v=Vs7x5zhGNPY
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bazyl,
dziękuję za czytanie, taki obraz mi się zbudował i utkwił
również z pewnego przeładowania,
z powierzchowności i lekkości traktowania.
Na P nie nadaje się wg Ciebie, doradź. Klimat tła się
może przecierać, jeśli się postarać, a jakby nie było
to mój ulubiony i mewy mają też w innym odniesieniu swój
urok.

Pozdrawiam
Opublikowano

Rozpustnik się zjawił,
tak,tak niepoprawny marzyciel
i mewy mu się spodobały,
Jacuś ładnie,
dziękuję za wizytkę,
gustowny - miło mi
chociaż nie gust najbardziej
miałam na myśli,
raczej taką surowość
natury i wyobraźni
i dobrze cieplutko
Jack

Pozdrawiam

Opublikowano

ja jestem rozpustnik?
a jam przecież nie mężczyzna
tylko obłok w spodniach,
delikates niecodzienny,

odebrałem surowość jak należy,
i cały wiersz jako zamyślenie,
i podoba się w całości,
więc serdecznie Fly,
rozpustnik,
tfu, jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



opowiem Ci jak żyłem i żyję:):):):):)

szacuneczek

bestia


Miło mi będzie,

Miód i wino będzie, ... i to z kim byłeś, jesteś i co przeżyłeś,
tak sobie myślę z zaciekawieniem, gdzie Ty to włożyłeś :)))

A na górze dostrzegam temat jakby z Zemsty nietoperza
i czy znów mam się bać :))))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



opowiem Ci jak żyłem i żyję:):):):):)

szacuneczek

bestia


Miło mi będzie,

Miód i wino będzie, ... i to z kim byłeś, jesteś i co przeżyłeś,
tak sobie myślę z zaciekawieniem, gdzie Ty to włożyłeś :)))

A na górze dostrzegam temat jakby z Zemsty nietoperza
i czy znów mam się bać :))))

raczej przeciwnie nie taka bestia straszna jak ją malują:):):):)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Miło mi będzie,

Miód i wino będzie, ... i to z kim byłeś, jesteś i co przeżyłeś,
tak sobie myślę z zaciekawieniem, gdzie Ty to włożyłeś :)))

A na górze dostrzegam temat jakby z Zemsty nietoperza
i czy znów mam się bać :))))



raczej przeciwnie nie taka bestia straszna jak ją malują:):):):)


To fajnie, to dobrze

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • są noce których nie pamiętam ale ciągle gdzieś we mnie czuwają tęsknota jest w raju nam zostały miejsca pełne słów ale czy jeszcze coś łączy ślad z życiem albo miłość ze szczęściem mam wrażenie że dziś wszystko znajdujemy na śmietniku wyobraźni chociaż spotykają mnie noce z których patrzę na księżyc i wybieram  pomiędzy zegarem a wahadłem bić - czy odbić się bywać czy zapewniać milczenie to przemijanie czy wahanie
    • @Berenika97 Chyba każdemu zdarzyło się rozpaść w obliczu niesprawiedliwości świata...to łatwo może pochłonąć. Ciekawy temat wiersza. Pozdrawiam
    • @Nata_Kruk Ona, znaczy ta dróżka, jest tam stale, do dzisiaj :)    Dobranoc - gwiazdki na noc  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Andrzej P. Zajączkowski,  @Rafael Marius   dziękuję :)                                   
    • Nie jestem pewien, czy ona nadal tutaj mieszka, a więc przy każdej okazji kiedy muszę tędy przechodzić towarzyszy mi cichy strach przed jej spotkaniem, przed spojrzeniem jej oczu, albo może głównie przed odbiciem się w jej źrenicach. Nie ma w tym też wiele z patetyzmu - od jakiegoś czasu męczą mnie ataki kołatania serca, a boję się, że minięcie jej na chodniku w optymistycznym scenariuszu odebrałoby mi przytomność, a w gorszym, autentycznie zaszkodziło mojemu zdrowiu (w najoptymistyczniejszym - zabiło). Z racji tego, od miesiąca dawkuję leki przeciwkrzepliwe, a w maju mam ustalony termin ablacji. Ablacja. Lekarz tłumaczył mi - jest to zabieg, w którym pacjentowi wprowadza się do tętnicy specjalne urządzenie, wędruje nim aż do serca, a w sercu małymi impulsami pobudza się kolejne fragmenty przedsionków. W momencie, kiedy któryś fragment, sprowokowany impulsem, wywoła migotania, taki fragment bezlitośnie się zabija, na przykład wymrażając go ciekłym azotem. Pacjent w trakcie całej operacji zachowuje pełną przytomność. Uznałem, że jest w tym coś okropnie poetyckiego, to rozrzedzanie krwi, wkłuwanie się w tętnicę (udową!), wędrówka do serca, wymrażanie wadliwego serca. Lekarstwem jest zabicie feralnego fragmentu, wymrożenie go, aż martwe zostawi jedynie nieaktywną bliznę pośrodku zdrowo działającej tkanki. Czy w tym nie ma chociaż jednego wiersza? Jest. Myślę, że jest ich cały tomik - dlatego tak smuci mnie, że nie jestem ich w stanie napisać. Po zabiegu przeznaczony jest czas na obserwację, a więc może w ciągu tych paru dni spędzonych na szpitalnym łóżku znajdę czas, żeby to wszystko ubrać w słowa. Zapamiętam tam dodać, że robię to dla niej, że z naprawionym sercem, pierwsze co zrobię, to pójdę na jej ulicę, a ona, w pięknym majowym słońcu, przejdzie na drugą stronę ulicy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...