Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

trze...

mam dreszcze, i trzeszcze
i bardzo sie mecze gdy wciagam powietrze
a gdy wypuszczam je znowu w przestrzen
zaczynam myslec o wielkiej ucieczce

i gdy tak uciekam niesiony na wietrze
niepatrze juz nigdzie,
sie wreszcie rozpieprze...





sci sci sci...

odrealniony od szpiku kosci
do granic mozliwosci
trace poczucie rzeczywistosci
brak tu milosci
brak wiary-godnosci
jest za to poscig
za bialym kroliczkiem w mej podswiadomosci
szkielet wartosci osobowosci
skryty pod gruba warstwa proznosci
stworzonej z nicosci
w nieskonczonosci
to nieskonczonosc nabiera ostrosci.
lezacy stos kosci. byl
kremacja calosci. pyl...




nocnych marzen moc...

w krainie wiecznej mgly
gdy rozum ludzki spi
zapada znowu noc

wampirom blyszcza kly
a maly chlopczyk sni
nocnych marzen moc

w nich potwor straszny, zly
sie slini, dyszy i
rozdziera krzykiem noc

juz chlopcu leca lzy
czuje cisnienie krwi
a pot przesaczyl koc

lecz slonce juz z nad mgly
rozdziera ciemnosc i
to juz sie konczy noc





cztery pory roku z nia...

blyszcza jej oczy brazowe jak orzech
a wlosy jej miekkie w kasztanow kolorze
lekko opadaja na powieki senne
slonce juz zachodzi
jest pieknie i tak jesiennie

ostatni promien slonca
zloci sie na wodzie
chwilo! trwaj bez konca!
i wracaj do mnie co dzien


jest wciaz pieknie, mimo ze pora zimowa
sie zakochuje codziennie od nowa

ha! wciaz! wciaz jest tak pieknie
i wciaz zimowo
te wszystkie cudne chwile wracaja na nowo

swiat zanurzony w bieli
srebrzy sie i skrzy
a posrod tej jasnosci najjasniej swiecisz Ty




wiosna nadchodzi, minelo pol roku
jakby pol zycia, zycia w uroku
potezna to magia, to cud jest prawdziwy
swiat sie do zycia budzi, ja wciaz jestem zywy.
dopiero teraz naprawde szczesliwy


znow miejsce to samo, znow slonce zachodzi
znow promien slonca sie w wodzie rozchodzi
a my tacy sami, patrzymy szczesliwi
znalazlem sens zycia, juz wiem o co w nim chodzi
bysmy je z soba, razem przezyli










to by bylo na tyle....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...