Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Anioł

Hanna Ciebiera
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Hanna Ciebiera

Hanna Ciebiera

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wyciągam rękę
dotykam zmysłami noc.
Pochłąniam czerń,
głód stał się nie do wytrzymania.
Zaczynam rozumieć krzyk ciszy -
-to odbicie bólu tego świata.
Nagle słyszę krzyk.
Wycofuję się w nicość.
Nikt nie może zobaczyć mnie -
- porzuconego przez Boga,
czarnego anioła.

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano

moim zdaniem:
*tytuł trzeba wyrzucić (źle się kojarzy)
*ogólnie słabo niestety bo:
- krzyk ciszy
- ból tego świata
- krzyk powtórzony
- nicość
- czarny anioł

może spróbuj o czymś innym...codziennym bardziej?
nie wiem....

pozdrawiam.

Patrycja Rosłoniec

Patrycja Rosłoniec

Opublikowano
Opublikowano

Pani Haniu, niestety wiersz nie trafia do mnie. Jest wtórny, zero nowatorstwa... Ale proszę próbować dalej. Uczyć się na błędach, słuchać podpowiedzi, nie obrażać się za krytykę. Nikt się geniuszem nie urodził. Pozdrawiam i mam nadzieję, że przeczytam jakiś Pani wiersz, który mnie zachwyci... I nie tylko mnie. Pat.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myszolak
      Gonię twój ogon

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Gonię twój ogon, on jak zegar - tyka, nie widzę godziny, minuta mi umyka.    I słyszę go wszędzie, za każdym rogiem - on tyka i uroczo się droczy, gdy wchodzę - znika.    Otula go puszysty kożuszek,  ma mięciutkie futerko, i nazwałam go już  nawet - cierpliwy mruczek.   I złapałam go wreszcie,  ciągnę, ciągnę, a tam ogon - i sam ogon! I nic więcej.
    • Berenika97
      Granica

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @viola arvensis   To piękny, niezwykle poruszający wiersz, który czyta się jak balsam dla duszy. Emanuje z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. Świetnie ujęłaś motyw tytułowej "granicy" - tutaj nie jest ona murem oddzielającym od świata, lecz bezpieczną przystanią, w której można odbyć kojącą podróż do wnętrza siebie. Wspaniałe, pięknie i z pokorą piszesz o "oswajaniu potworów", radzeniu sobie z lękiem i odpuszczaniu samej sobie. Zatrzymuje to na chwilę i sprawia, że ma się ochotę odszukać własny "ogród anielskich poruszeń". Wiersz wyróżnia się też wspaniałą metaforyką. Fragment - "Flirtuję z pogodą duszy , ta przetrwa gdy wszystko minie" - to niezwykle mądre, dające siłę przesłanie. Jednak to, co najbardziej zachwyca, to genialna puenta - "...łzami podlewam nadzieję , i sama graniczę już z cudem , bo z życia własnego się śmieję"- łzy, które podlewają nadzieję, zamiast ją topić, to bardzo mocny, nieoczywisty obraz. Z kolei ten ostateczny dystans do siebie i świata na samym końcu to chyba największe życiowe zwycięstwo. Przepiękny wiersz!
    • bazyl_prost
      Kiedyś do ciebie wrócę …

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @violetta czemu kraczesz? nikt nie zabłądzi a jak zabłądzi to księżyc mu wskaże drogę
    • Amber
      Wtorek

      Przez Amber · Opublikowano

      @Tectosmith  Piwo papierosy i sen bez tabletek, trudno zdecydować, na jaki sen nas dzisiaj stać. Sen czy rzeczywistość potwierdza trwanie, a poezja monitoruje obecność. Trzymaj się dzielnie. Pozdrawiam serdecznie.
    • Berenika97
      Wierszyk o haiku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję!  Ale może w środkowym wersie  - "dobierać"?  Wiem, że to tylko literówka , a haiku jest super! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...