Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Widziałem czyjeś życie
Obrazy wyryte dłutem w czarnej bryle węgla

Dwoje ludzi jak jeden mąż przy stole
Pomiędzy nimi jak kwiaty we wiankach
Siedziały bezzębne dzieci które językami
Wierciły egzystujące już przerwy
Siedzieli przy stole i jedli
Na kolację była miłość

Później widziałem to samo życie
Obraz wyryty tym razem w drewnie
Dwoje ludzi naprzeciw siebie
Pomiędzy ślepa kobieta i dzieci
Jak wianek weselny
Gdzie padnie tam złapią

Na końcu obraz z życia mężczyzny
Obraz narysowany palcem na wodzie
Dwoje ludzi splecionych jak wianki
Żadnych dzieci pomiędzy nimi
Żadnych kwiatów w ich splotach
Siedzieli leżeli klęczeli stali i jedli
Na kolację była -miłość
Która pachniała jak Bez-

Opublikowano

Najbardziej, pomimo że w całym wierszu jest
ciekawe poprowadzenie mysli, podoba mi się
ostatnia zwrotka - zaciekawia prostą surowością,
ale jednak nie zupełnie surowością,
bo Bez tu jest jednak kwiatem,
i mnie akurat łanie zapachniał,
nie wiem tylko co to ta kreska
i duża litera - tutaj wywołuje
na mój odbiór usmiech taki
troche cyniczny, jednak sympatyczny,
czy to jakaś chęć dominacji?
Bzy kojarzą mi sie z dzieciństwem,
cudownie i delikatnie,
broń boże tylko je od 'bez' ciastek :-)),
bo za nimi nie przepadam.

Znowu się rozpisałam i jeszcze
pewnie bym coś popisała,
jednak na tym się zatrzymam
:-)

Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

[quote]Podoba mi się bardzo ;)
ale dla mnie lepiej by brzmiało bez ostatniego wersu.
pozdrawiam cieplutko ;)



Chodzi o to, że ostatni wyraz ostatniego wersu musi być ;) Opozycja do doskonałych kwiatów z poprzednich wersów. Zabawa słówkiem "bez". Dziękuję i pozdrawiam ;)
Opublikowano

[quote] Najbardziej, pomimo że w całym wierszu jest
ciekawe poprowadzenie mysli, podoba mi się
ostatnia zwrotka - zaciekawia prostą surowością,
ale jednak nie zupełnie surowością,
bo Bez tu jest jednak kwiatem,
i mnie akurat łanie zapachniał,
nie wiem tylko co to ta kreska
i duża litera - tutaj wywołuje
na mój odbiór usmiech taki
troche cyniczny, jednak sympatyczny,
czy to jakaś chęć dominacji?
Bzy kojarzą mi sie z dzieciństwem,
cudownie i delikatnie,
broń boże tylko je od 'bez' ciastek :-)),
bo za nimi nie przepadam.

Znowu się rozpisałam i jeszcze
pewnie bym coś popisała,
jednak na tym się zatrzymam
:-)

Pozdrawiam serdecznie



Właśnie...myślę "bez" i czuję jego zapach. A użyłem go tu celowo. Kwiaty to dzieci (nie dzieci-kwiaty, tylko zwykłe, małe szkraby :)) i one powinny być, a ich nie ma. W pierwszej zwrotce nie ma bzu, tylko miłość, a miłość sama w sobie jest doskonała (tak myślę). Rozumiem skojarzenie z zapachem, ale bardziej skojarzyłbym tytułowe "bez" z Bzem z ostatniego wersu. Myślniki:
Bez-miłość (zainispirowało mnie norwidowskie bez-czekanie i bez-myślenie), a kwiat to analogia do poprzednich wersów. Były dzieci owego mężczyzny - miłość nie pachniała jak bez, bo je miał, przywykł do jej zapachu. Jego dzieci już nie było? Czuł nagle zapach kwiatów. Dlaczego dzieci nie było? Ślepa kobieta może Ci coś podpowiada ;)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Tak,
wg mnie ślepa kobieta to kobieta mądra i z intuicją,
kobieta zakochana i szczerze oddana.
Trochę nie rozumiem powtarzających się pytań
o dzieci, ponieważ dzieci nie powinny być
zabezpieczeniem miłości, jak i jej wskaźnikiem,
dzieci raczej powinny być wynikiem, kiedy miłość
jest pewna swej pełni

pozdrawiam

Opublikowano

[quote]Tak,
wg mnie ślepa kobieta to kobieta mądra i z intuicją,
kobieta zakochana i szczerze oddana.
Trochę nie rozumiem powtarzających się pytań
o dzieci, ponieważ dzieci nie powinny być
zabezpieczeniem miłości, jak i jej wskaźnikiem,
dzieci raczej powinny być wynikiem, kiedy miłość
jest pewna swej pełni

pozdrawiam



Naturalnie, że dzieci nie powinny być zabezpieczeniem! Powinny być wynikiem, a nie składnikiem. Ślepa kobieta w zestawieniu z dwojgiem ludzi naprzeciw siebie...Temida na pewno chce być sprawiedliwa!
A zauważ, że często bywa niesprawiedliwa, a mężczyzn traktuje gorzej, zwłaszcza gdy idzie o rozwód. I co taki mężczyzna, któremu sędzia pozwala (albo i nie) widywać się z dziećmi, robi? Stacza się, przynajmniej w tym wypadku, który opisałem.
(Nie moim, tak gwoli informacji) ;)
Pozdrawiam :)
Opublikowano

To ty o tym Wiktorze. A ja o czymś innym.
Nie wiem od czego zależy tak naprawdę to staczanie się w tych
wypadkach. Różne koleje o tym decydują.
Jeżeli się nie stacza to dobrze, i spokój i życzę się żeby się nikt staczał
ani jedno, ani drugie, ...ani itd.
Najważniejsze to zdrowy duch.
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bezsenna noc  Kamieni      Kryształowy owoc Czerwieni      Staw iskier  Zamieni słowo  W kryształowy owoc      W bezmiarze pełni Mieni mi się w czerwieni  Wola słowa, która krząta się  W stawie iskier, przemieniona  W bezdenny proch ludzkiego języka   
    • nie mam ochoty na zimę nie mam ochoty na blisko nie obchodzi mnie imię nie obchodzi nazwisko nie mam chęci na dystans ani chęci na lato chcę krzyczeć MERRY CHRISTMAS w gwiazdkowej pidżamie psikus, a to!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Szum drzew śpiewa nad jeziorem Falami rozpaczy i żalu Przemawia woda jęzorem O balu, o balu   Nad jeziorem zamek z kamienia Księżniczka we śnie zaklęta Tak piękne miała marzenia Jednak przeklęta, przeklęta   Żywa, choć nieżywa już No cóż, no cóż   Śni bal, królewicza pięknego Na tysiąc gości wesele Więcej nie śni niczego Tak niewiele, niewiele   Lecz wyśniła nie życie A sen w pustce zupełnej I puste wyśniła wycie Jednak pełnej, tak pełnej   I tylko rozpacz i żal A śnił się bal, śnił bal   Niesyta, niespełniona, nieprzytomna Leży na łożu z kamienia Snów swych niepotomna Bez znaczenia, bez znaczenia   W gorączce życia i śmierci Co tchnieniem odrętwiałym W sumienie śpiącej wierci Snem tak trwałym, tak trwałym   Znów śni się baśń Któż waś, któż waś   I śni się rycerz w zbroi I śni się zamek złoty I w śnie się miłość roi Ktoś ty, ktoś ty   I śni się bal i wesele W śnie pogrążona rozpaczy Tak mało, a tak wiele Cóż znaczy, cóż znaczy   Kim ów rycerz był Co śnił się, co się śnił   A rycerz w śnie natchniony Księżniczkę piękną spotyka I widzi dwie korony Lecz sen umyka, umyka   Gdzie umknął sen niewinny Cóż znaczą białe ognie Co palić się nie powinny A palą zgodnie, tak zgodnie   I w sercu żar Bo śnił się bal, śnił bal   W zbroi do boju rusza Lasy przemierza i gaje Wichrem gnana dusza Nie ustaje, nie ustaje   Odległe tereny podbija I snu nie znajduje pięknego Mieczem ostrym wywija Cóż z tego, cóż z tego   A przed sobą dal I żal, i żal   W rozpaczy w sen zapada W sercu boleść i pustka Powieka ciężka opada Oko łza muska, łza muska   I śni zamek i skarbiec wielki I śni się służba i wojna Jednak znikł ślad wszelki Księżniczki co strojna, co strojna   W sen strojna i w żal Bo śnił się bal, śnił bal   W sen strojna księżniczka płacze Skórę gorzka łza rani I tylko ból i rozpacze I ludzie zebrani, zebrani   I pogrzeb, i snu kres wszelki I pustka głucha gdzieś znikła I znikł rycerz wielki Do którego przywykła, przywykła   Mimo starań i prób Głęboki grób, ah, grób   Rycerz do zamku zmierza A tam księżniczka zaklęta Na horyzoncie wieża I ona przeklęta, przeklęta   Na progu wejścia staje A tam treny śpiewają Księżniczki nie poznaje I grają, i grają   Treny śpiewane we łzach Oj, ach, oj, ach   I baśń co się śniła Tej jednej jedynej nocy Rojeniem ledwie była W niemocy, w niemocy   I legł rycerz bez natchnienia Gdy brakowało kroku Legł pod wieżą z kamienia O zmroku, o zmroku   I sen, i mrok Gdy był o krok, o krok
    • @Charismafilos Dziękuję bardzo! 
    • Są ludzie, którym szczęście mignie tylko na moment, na moment tylko się ukaże po to tylko, by uczynić życie tym smutniejsze i okrutniejsze. Stanisław Dygat   nocami wciąż przychodzą chwile gdy myśli zawiązują moje ciało na ciasny supeł bez oddechu   za dnia zakasuję rękawy i biorę się do pracy nie mogę przecież zawieść   odśnieżam mosty maluję karuzele jasnymi barwami stawiam na stole dwie gorące kawy by próbować się cieszyć   by było jak dawniej jak zawsze   lecz od świata oddziela mnie dziś nieprzemakalna przesłona nie czuję smaków zapachów nie słyszę dźwięków kolory i kształty są zamazane rozmyte   nocami ubywa mnie niczym śniegu lub ognia zależy co wybierzesz jestem daleko o wiele wierszy nienapisanych jeszcze a może już nigdy   nie wiem czego się chwycić spadając w dół górskiej rzeki spadając spadając   spadając   kiedyś może zechcesz rozplątać te wszystkie supły i będzie jak dawniej na zawsze    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...