Powrót do świata żywych

[Wiktor Hammar]

Wejdź poeto znużony na szczyt Panteonu
Wejdź znużony życiem zmęczony tchnieniem
Ty który uważasz że życie jest prochem
Ubliżasz samemu sobie ubliżasz światu

Zatopiłeś okręty pod jasnymi banderami
W nieobjętych umysłem ognistych oceanach
Zapomnienie ich matką matka jest z nami
Zwycięstwo nie przyjdzie z pierwszym powiewem
Ono jak erozja nadejdzie z latami



Bóg nie wytyczył nikomu dróg
Sam musisz pojąć w gładkie dłonie narzędzie
I ryć drogę w wosku aż do gromnic świateł
Żebyś mógł ujrzeć jak gaśnie twe słońce
A inne zapłonie nad nowym światem

[Fly Elika]

mądry wiersz dla poetów i ludzi, również ładnym stylem napisany,
mimo, że trochę wzniośle to dobrze się odczytuje przesłanie
i refleksje

ps.
pod wpływem wiersza skojarzyłam pewną scenę partnerską pomiędzy
kobietą i mężczyzną i chciałam się zapytać czy pan jest czuły, troskliwy i wzniosły
dla swojej kobiety, myśląc taj jak w wierszu o wartości sztuki.
proszę mi wybaczyć takie pytanie, ono jest osobiste i może być niestosowne,
tylko strasznie mnie coś korci by zadać to pytanie,
to chyba dlatego, że pana wiersz tak mnie ujął

[Wiktor Hammar]

Nie szkodzi, każde pytanie dobre ;) Jeśli chodzi o to jak przekładam sztukę na miłość... Troszczyć się należy, po prostu, a jeśli ta troska daje mojej ukochanej bezpieczeństwo, a wzniosłość i delikatność szczęście - jest to najlepszy dowód, że podobnie jak w pisanie, wkładam w nią całe swoje serce, więc można i tak powiedzieć, że kocham i troszczę się najmocniej jak umiem.
Pozdrawiam :)

[Fly Elika]

To wspaniale i pięknie jak poezja którą pisze,

bo niestety nie wszędzie i zawsze tak jest

dziękuję za odpowiedź
:-)