Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pamiętasz uśmiech dziecka
delikatny dotyk maleńkich paluszków
pierwsze kroki
krzyk radości
oczy patrzące z miłością w każdym kierunku?

początek twego życia

nic się nie zmieniło

nadal kosztujesz wszystkiego
z tą samą ciekawością
z łatwością
uśmiechasz się dziekując
łapiesz motyle chwil
podziwiając ich piękno

wszystko to mimo deszczu za oknem

zapamiętaj tak swoje życie

Opublikowano

nie wiem skąd się bierze Twój optymizm ( tzn. podmiotu lirycznego ),
ale wydaje mi się, że wiersz ten może być opatrznie zrozumiany.

najgorsze co można przejąć z dzieciństwa, to przecież tendencja do zapominania tego,
co było złe. Nie przeceniajmy dzieciństwa. Dzieci są kochane i niewinne, ale czy dobrze się
kojarzą takie słowa jak "infantylny", "atawizm"?

"...przeżyliśmy dzieciństwo, przeżyjemy też pamięć o nim..."

Opublikowano

Nie rozumiem tylko, czemu mam tak "zapamiętać swoje życie" - brzmi tu ostateczna nutka.

W sumie nie chodzi mi o krytykę jakąś, bo po co miałbym krytykować...
chodzi mi o to, że się nie utożsamiam z takim przesłaniem...
ale w sumie, jakie jest przesłanie?
czy chodzi ci o to, że ludzie są dziećmi przez całe życie, ale o tym nie wiedzą?
możliwe, ale cynizm przecież przenosi się jak choroba zakaźna.

generalnie, mogę dyskutować tylko ze słowami, bo nie znam osoby, która to pisze, tzn. nie znam doświadczeń tej osoby.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar   Mocny przekaz o odzyskiwaniu nadziei. :)   Odrzuć ten cień, zacznij od nowa, niech w sercu brzmią tylko dobre słowa. Masz w sobie moc, by góry przenosić, i radość życia dumnie ogłosić!
    • @Somalija marzy mi się błyszczyk Guerlain, są teraz fajne na bazie miodu i olejku:) mam nową torebkę, uszyta z recyklingu z dwóch rodzajów skórek, nie waży nic i przeze mnie wymyślona, tak ona mnie cieszy:) 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Mam dwie sadzonki, będą truskaweczki, gdy pojawi się słońce, wyniosę je na trochę:) gdy opadają płatki, to je zbieram na herbatę:)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @wiedźma Już w pierwszych wersach pojawia się wyraźny motyw przewodni: pustka jako stan nie tylko emocjonalny, ale niemal materialny. Porównania („jak niebo przed deszczem”, „jak kurz na półce”) są trafne i komunikatywne — nie próbują być przesadnie wyszukane, lecz działają dzięki swojej codzienności. To dobry wybór stylistyczny, bo wzmacnia autentyczność przeżycia. Czwarta strofa dobrze rozwija metaforę przestrzeni — pustka jako coś, w czym można „utonąć” albo „rozłożyć ręce”. Podoba się tu ambiwalencja: zagrożenie i potencjalna wolność współistnieją bez rozstrzygnięcia. Końcowa część to wyraźna zmiana tonu: od biernego trwania do refleksji. Puenta („Może pustka to nie brak…”) wprowadza element nadziei, ale robi to ostrożnie, bez patosu. To bardzo spójne z całością — wiersz nie próbuje na siłę się „domknąć”, raczej pozostawia czytelnika w stanie otwartym.   Można rozważyć lekkie doprecyzowanie niektórych wersów (np. „a zaczynał ktoś”), jeśli zależy Ci bardziej na klarowności niż na wieloznaczności. Mocne 8/10  To dojrzały, świadomie napisany wiersz, który nie epatuje formą, lecz buduje nastrój i refleksję. Najlepiej działa tam, gdzie pozwala sobie na prostotę i ciszę — dokładnie tak, jak sugeruje jego temat.  
    • @Łukasz Wiesław Jasiński - serdecznie dziękuję
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...