Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bez tytułu

Rafał Orszak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Rafał Orszak

Rafał Orszak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

oddziela nas chór nieprzyjaciół
i padlina przykrych zdarzeń
oddziela nas mechanizm kwarcowy
nie osiągamy nic
pozłacane schody wiją się bezsensu
daleko nam do przytulenia
wiją się powrozy babiego lata
oswoimy ten płonący chaos
wznoszący się bezsens
przydepczemy wściekły kark tej rebelii
nie dożyjemy zwyczajnego bycia
a o świcie zgwałci nas odraza
zabronić trzeba teatru
wydłubać oczy Bogu Ojcu
kwintesencję męczącego czucia
i znów wyrwane serce moje
i znów spłukane świtem oczy

nie ma w nas oddechu
podły ten co mówi:
jest sens tego życia
to kat jest naszych westchnień
nocny trybunał z gilotyną
i kac po zemdlonym piciu
ale nic już do nas nie dociera
spalimy wasze książki leniwe
zrujnujemy wszystkie domy
jednym ust otwarciem
by związać z tyłu ręce świętym
dziurawić ich palcem Tomasza

nie przeczytacie nic
nie zamieszkacie nigdzie
nie obejrzycie nic
niestworzenie wiele razy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • KOBIETA
      O wypaleniu

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Radosław   o tak

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ale jaka … wciągająca…
    • Alicja_Wysocka
      Poeta i niezapominajki (baśń)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      To opowieść o cierpliwości, która nie żąda natychmiastowych cudów. O pracy serca, która nie zawsze przynosi kwiaty od razu, ale kiedy już zakwitną, są prawdziwe. Bardzo poruszyła mnie ta cisza ogrodu i moment, w którym słowo okazuje się jedynym możliwym gestem. Historia o odzyskiwaniu radości bez zawłaszczania. O ogrodzie, który zakwita dopiero wtedy, gdy ktoś umie przy nim po prostu być.   Masz pióro, które umie czekać, nie przyspiesza tam, gdzie trzeba pozwolić czytelnikowi iść własnym krokiem. To pióro pracowite jak ten ogród: najpierw cisza, potem wysiłek, potem dopiero cud - nie na pokaz, tylko do przeżycia.   Niezapominajki zostają ze mną długo po lekturze, odkładam tę baśń jak książkę, i zamykam ją uśmiechem.
    • bazyl_prost
      Może:

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      to tak globalnie?
    • Bogdan Tęcza
      Pióro feniksa

      Przez Bogdan Tęcza · Opublikowano

      BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja.   W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia.   Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą.   Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy.   Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i  bez kary za winy.   Bogdan Tęcza.  
    • hollow man
      portret malującej paznokcie

      Przez hollow man · Opublikowano

      @tie-break Dziękuję.   @Tectosmith Słuszna uwaga. Możnaby jakieś akrobacje czynić, że to taka półtwarda ziemia ;) Dzięki za czytelnictwo.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...