Stefcio warchoł.

[Józef Bieniecki]

Czy wypada -nie wypada,
Stefcio brednie opowiada.
Warcholstwo czuć na milę,
Kto wie po co?.I za ile?

Tacy to się wszystkim szczycą,
On-wykręca opozycją.
Gdy na dupie gumy poczuł,
Wejść do dupy chęci zoczył.
Zdrajca-wydał swoje dziewczę,
Jak w spowiedzi-i coś jeszcze.
I nie tylko,wszystkich sypał,
Na dwa fronty-to niewypał

Wielki przekręt nad przekręty,
Sfałszowane czyni wstręty.
I medialny heros -blady,
Ojciec ,przechwał, chamstwa,zdrady.

Przeszłość swoją przeinacza,
Kłamstwo wytrych-w wybielaczach.
Z moralnością nic wspólnego
Jak dziewczęta z publicznego.
Typek chamski ,drętwe słowa,
I do tego pustomowa.

Józef Bieniecki

[Dawid Wieńczysławski]

Wiersz prosty w odbiorze.
Zresztą, czytając twoje utwory, zauważyłem, że łatwo je wszystkie zrozumieć. Te rymy naprawdę ułatwiają czytanie. To mi się właśnie podoba.
Tylko jakby trochę mało metaforyki, a za dużo zwykłego opisu.
"Stefcia" czytałem jak fraszkę.
Brakuje mi w twoich wierszach jeszcze ciekawszej puenty - czegoś zaskakującego, zabawnego, zastanawiającego. U ciebie zastanawia, co prawda, zwykle cały wiersz, ale puenta nie jest tym czymś - tym wyrazistym morałem, tym, co zastanawia najbardziej.
Poza tym doceniam talent opisu oraz miły dla ucha i języka dobór niewymuszonych rymów.
Pozdrowienia...