chłopiec z zapałkami

[Piotr Kuśmirek]

wbrew pozorom nie będzie słowa o ogniu.
ta historia zaczyna się później, może teraz,
może trwa od dawna albo od nigdy. wiem tylko,
że nie powinienem zaczynać od wątpliwości.
skoro tutaj jesteś, to znaczy że zostaliśmy
przemienieni w najprostsze cząstki, ścinki,
fragmenty rozmów. musisz już iść. jest czas
łamanych zapałek. nie oglądaj się. to co zobaczysz
wydarzy się tylko dla ciebie i nie będziesz umiał
tego nazwać. a to gorsze od głodu. od pragnienia,
żeby wrócić po swoich śladach. ten chodnik,
który przyprowadził cię tutaj będzie pusty
jak szachownica po ostatnim ruchu dziadka,
kiedy po raz pierwszy pozwolił ci wygrać.
to nie prawda, że mówię o sobie. jesteś już duży.
możesz nie wiedzieć, co to oznacza. co znaczą
naręcza sopli, połamane światło i chłód,
który mówi we mnie każdego dnia, który sprawia,
że marznie marzenie, gaśnie wrzesień. idź już.
muszę pozbierać odłamane łebki. drzazgi siarki
zanim wejdą w pamięć. poznać jego narzecze,

zrozumieć zaklęcia.

[Izabella_Sendor]

jestem oczarowana tekstem,-i zamysł , i realizacja
pozdrawiam

[Hanna Kilt]

być może chłopiec jest rozgadany, ale przynajmniej ma coś do powiedzenia:) jestem pod wrażeniem i to bardzo pozytywnym:)
pozdr.

[Archie_J]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiersz - no niby tak, ale jako proza wygląda to równie dobrze. Byłoby z tego typowe opowiadanie, gdyby nie brak dosłowności. Nie myśl sobie, że mam do tego utworu jakieś zastrzeżenia. Bardzo mi się podoba, wciąga.
pozdr
Ariel

P.S. Sorry, że się nim torchę pobawiłem!